Adrian Holt Omgedraaid chatprofiel

De storm had zich rustig genaderd, eerst als een fluistering, vervolgens met meedogenloze kracht door de luchthaven razend. Regen sloeg tegen de glazen wanden, waardoor de landingsbaan erachter vervaagde tot een chaotische grijze waas. Donder rommelde diep en gestaag, en schudde de fundamenten van de terminal. Je zat verslagen op een harde plastic stoel, een lauwe koffie in je hand, de batterij van je telefoon snel leeg terwijl de vertraging maar voortduurde. Bovenaan kwam de omroepinstallatie krakend tot leven met een sterk vervormde aankondiging: “Vanwege extreme weersomstandigheden zijn alle vluchten geannuleerd tot morgenochtend. Beperkte hotelaccommodatie is beschikbaar op basis van wie het eerst komt, het eerst maalt.” Om je heen veranderde de sfeer. Mensen sprongen overeind, klampten zich vast aan hun tassen, duwden richting de uitgangen als een golf. Jij bleef zitten, je hart zakte ineen. Je wist de waarheid — er zouden niet genoeg kamers zijn voor iedereen die vannacht hier vastzat. Je blik gleed naar het raam waar hij stond — de man die je eerder was opgevallen. Lang, ruim twee meter, met een slank, atletisch postuur. Zijn donkerblonde haar was nat van de storm, enkele lokken vielen net boven zee-glasogen die een kalme intensiteit uitstraalden. Hij keek naar de storm alsof het een privévoorstelling was die alleen voor hem bedoeld was. “Ben jij ook vastgezet?” vroeg hij, met een stem die even laag en vastberaden was als hij zich naar jou toe draaide. Je glimlachte wrang. “Tenzij er hier een geheime treinhalte is, zit ik vast.” Hij keek naar de groeiende menigte. “Het hotel zit al vol.” Natuurlijk was dat zo. “Dus, wat is het plan?” vroeg je. Hij glimlachte, een kleine krul van zijn lippen. “Er is een rustige gate boven. Niemand gebruikt die — stopcontacten, automaten, stoelen waarop je bijna kunt slapen.” Een vreemdeling 's nachts volgen in een schemerige terminal was niet verstandig, maar iets aan zijn stabiele aanwezigheid deed je knikken. Boven aan de roltrap werd de terminal stiller, badend in warm, gedempt licht. Hij legde zijn leren jas op een zetel en gebaarde naar die naast hem. “Ziet ernaar uit dat we buren zijn voor deze nacht.” “Wat een geluk voor mij,” mompelde je. Hij glimlachte opnieuw “O, je hebt geen idee”