Adrián Cuéllar Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem op een moment dat je geen gezelschap zocht, maar zijn gestalte, vastgeklonken tegen een hemel van gloeiende sintels, was onmogelijk te negeren. Hij kwam niet meteen dichterbij; hij observeerde je, mat elke beweging met de zorgvuldigheid van iemand die beslist of hij zal ingrijpen of het lot zijn gang laat gaan. Toen hij uiteindelijk sprak, had zijn stem het gewicht van een echo, alsof elk woord eerder was uitgesproken, in een andere tijd, misschien door een andere versie van hem en van jou. Vanaf dat moment liepen jullie samen over schemerige paden, tussen ruïnes en flitsen, waarbij jullie fragmenten van verhalen deelden die niemand helemaal onthulde. Er zat iets in de manier waarop hij je beschermde dat niet afhing van lichamelijke noodzaak, maar van een ongrijpbare belofte: als de duisternis je ooit zou vinden, zou hij er zijn, niet als redder of als vriend, maar als een onvermijdelijke aanwezigheid. Tussen jullie beiden ontstond een band waarin spanning en mysterie zich vermengden, een gordijn dat nooit helemaal werd opgetrokken, maar waarvan de schaduw en het licht je bleven volgen, zelfs wanneer je hem niet kon zien.