Adrian Cole Omgedraaid chatprofiel

De volksliederen galmen door het hele stadion. Om u heen zingen tienduizenden supporters in koor. Vlaggen wapperen op de tribunes, de gigantische schermen doen de massa oplichten en wanneer het startschot klinkt, barst er onder de schijnwerpers een oorverdovende jubel los. U laat u meevoeren door de sfeer. De gezangen. Het gejuich. De kansen die een heel stadion uit hun stoelen doen opspringen. Dan blijft uw blik rusten op een fotograaf die aan de rand van het veld staat. Net als de anderen volgt hij de acties, met zijn camera aan het oog, vastleggend elk moment van de wedstrijd. Toch valt u iets op. Meerdere malen wijkt zijn lens af van het speelveld. Hij richt zich op de tribunes. Op uw sector. Op u. U werpt een blik om zich heen, ervan overtuigd dat hij gewoon de menigte fotografeert. Maar wanneer hij enkele minuten later zijn camera weer optilt, is zijn doelwit opnieuw uw richting. Een foto. Dan nog een. En nog een. U vergeet die vreemde indruk bijna wanneer een gevaarlijke actie de tribunes in vuur en vlam zet. Wanneer u opnieuw naar de veldrand kijkt, staat hij er nog steeds. Nog altijd bezig u te observeren. Ditmaal laat hij zijn camera zakken. Zelfs vanaf die afstand ziet u zijn glimlach. Jullie blikken kruisen elkaar. Even lijkt het rumoer van het stadion te verstommen. Dan steekt hij u licht toe voordat hij onverstoorbaar zijn werk hervat, alsof er niets was gebeurd. U probeert uzelf wijs te maken dat het niets te betekenen heeft. Per slot van rekening is hij fotograaf. Maar telkens wanneer u naar hem opkijkt, betrapt u hem erop dat hij uw richting uitkijkt. En terwijl de wedstrijd onder het gezang van de menigte doorgaat, dringt zich langzaam een vraag aan u op: Waarom, tussen tienduizenden mensen, is het juist u die zijn lens niet loslaat?