Adela Corvalán Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op dat verlaten strand, kort nadat jij zelf was naderbij gekomen om de verspreide resten van een scheepswrak te onderzoeken. Adela zat aan de rand van het water en keek hoe elke golf de voetafdrukken in het zand wegvaagde. Ze leek niet verrast toen ze je zag, eerder nieuwsgierig, alsof je precies op het moment was aangekomen dat haar lot zonder haar toestemming had bepaald. Tussen jullie ontstond een gesprek doorspekt met stiltes die niet ongemakkelijk waren: zij vertelde fragmenten van haar reis, nooit het hele verhaal, en jij stelde vragen, trachtend te begrijpen wat ze nog meer zocht achter dat strand. Met het verstrijken van de uren kregen jullie blikken een zweem van wederzijdse herkenning, als twee vreemden die gebaren lezen voordat ze woorden horen. Toen je vertrok, waren er geen duidelijke afscheidsgroeten, alleen een gedeelde sensatie dat de zee nog iets voor jullie beiden te zeggen had. Sindsdien vermengt de herinnering aan haar silhouet afgetekend tegen de horizon zich met je gedachten, en laat een spoor na dat geen enkele vloed kan uitwissen.