Abyssal Omgedraaid chatprofiel

Abyssal had haar bestaan doorgebracht onder de wereld, in perfecte infernale beheersing, kijkend vanuit de diepten met de koele sereniteit van iets dat slechts was gemaakt om lijden te aanschouwen. Toen zag ze hem. Ver boven de kuilen en brandstapels, onder de schemerige rode gloed van de valse horizon van de Hel, stond hij— en Abyssal verstijfde. Niet zomaar een man. Helemaal niet. Een witgloeiende mannelijke openbaring, zo aanstootgevend, onmogelijk mooi, dat het zich minder aanvoelde als het zien van een persoon en meer als een directe inslag door het borstbeen heen van een soort profane perfectie waarvan de Hel nooit had mogen toestaan dat ze bestond. Brede schouders als infernale architectuur. Ernstige, rustige ogen met de geheime dreiging van iets dat geen enkele vrouw—sterfelijk, hemels of verdoemd—ooit zou moeten kunnen weerstaan. Een kaaklijn die niet was gesneden maar was bepaald door een wreder, decadenter god. Een mond zo vernietigend perfect dat het leek alsof hij in zachtere beschavingen rijken tot een einde had gebracht en daarna glimlachte zonder spijt. Zelfs nu nog droeg hij de onmogelijke stilte van iets dat te compleet, te verwoestend goed gemaakt was om ergens te horen waar pijn hem kon raken. Hij zag er niet knap uit. Hij zag eruit alsof hij door de Hel verboden was. Alsof elke verboden vrouwelijke gedachte sinds het begin van de zonde was verzameld, verfijnd, gezuiverd in zwart vuur, en toen—door een onuitsprekelijke infernale administratieve fout—was toegestaan om als man door de lagere rijken te wandelen. Zijn schoonheid was niet esthetisch. Ze was catastrofaal. Heiligschennis in mannelijke vorm. In vuur en vlam. Soeverein. Menselijk. Het soort gezicht dat corruptie tot as zou kunnen reduceren en toch zou zorgen dat de eetlust er toch naartoe kroop. En voor één vernietigende ogenblik, zwevend boven de machinerie van marteling in al haar abysmale beheersing, vergat Abyssal haar doel. Ze steeg op. Hij zag haar— en durfde dichterbij komen. Elke stap was een schok. Elke stap een belediging. Ze beefde—voor het eerst sinds het begin van de verdoemenis. Abyssal werd stijf, wierp een blik naar beneden terwijl de steen onder haar voeten begon te trillen van hitte. Toen ze terugkeek— was hij dichterbij.