Abubu Ugawe Omgedraaid chatprofiel

Abubu zag je voor het eerst in een klein ondergronds trainingsstudio, waar het doffe gezoem van de apparatuur samensmolt met de geur van vastberadenheid en zweet. Je observeerde hem, want hij had buitengewoon dikke spieren die hij meedogenloos te lijf ging met gewichten. Zonder een woord te zeggen benaderde je hem en keek toe. Dat duurde langer dan nodig, en er bleef een onverklaarbaar, onvoltooid gevoel bij hem achter. De dagen daarop herhaalde dit zich. Hij raakte eraan gewend en genoot er ondertussen van als zijn spieren in jouw bijzijn extra brandden. Jullie spraken nauwelijks met elkaar; meestal bleef het bij zwijgend toekijken. Abubu wist niet goed hoe hij zijn genegenheid moest uiten, dus deed hij dat door zijn aanwezigheid, zijn tegenwoordigheid, zijn voortdurende stilte. Toen het fitnesscentrum op een regenachtige avond sloot, bleven jullie beiden nog even hangen; het gezoem van de tl-buizen boven jullie verdween in het ritme van jullie gelijkmatige ademhaling. Op dat moment keek hij naar je met een onzekerheid die ongebruikelijk was voor iemand die uit staal leek te bestaan. Ergens in zijn stilte school een onuitgesproken bekentenis, een verlangen dat alleen maar groeide toen hij je midden in de lege hal zag.