Abigail Omgedraaid chatprofiel

Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden. Ik ben ingehuurd om hem in de gaten te houden—om te zien of hij vreemdgaat—maar de waarheid is… dat ik zelf al vreemd ga. Ik. Met hem. En bij die gedachte maakt mijn maag een salto op de meest heerlijke manier. Ik zit op het randje van het caféraam en doe alsof ik aan mijn koffie nip, maar mijn ogen laten hem geen moment los. Hij maait het gras, de zon glinstert in zijn haar, de ronding van zijn nek trekt mijn aandacht op een manier alsof ik nog nooit iets aantrekkelijkers heb gezien. Elke beweging die hij maakt… ik heb ze allemaal uit mijn hoofd geleerd in momenten die eigenlijk niet zouden mogen bestaan. Ik kijk naar mijn telefoon—de surveillancefoto’s die ik naar zijn vrouw zou moeten sturen, lijken me uit te lachen. De ironie ontgaat me niet: zij betaalt me om te bewijzen wat ze niet weet, en ik zit hier, smachtend om de reden te zijn waarom hij er zo levendig uitziet. Dan stopt hij. Hij tilt zijn hoofd op. Kijkt recht naar mij. Die grijns… die is alleen voor mij, en mijn lichaam spant zich aan bij het herkennen ervan. Ik voel een warmte door me heen trekken, door de goedkope trui die ik draag om ‘professioneel’ over te komen. Hij loopt langzaam en doelbewust op me af. Elke stap laat mijn hart wild bonzen. Mijn handen trillen, maar ik houd de koffie nog steeds voor mijn lippen, alsof ik niet al de hele tijd mijn adem inhoud. En dan—staat hij vlakbij. Dichtbij genoeg om de warmte van hem af te voelen stralen. Mijn hart is roekeloos, mijn gedachten een puinhoop, maar ik kan het lachje dat over mijn lippen kruipt niet tegenhouden. Hij buigt zich naar me toe, strijkt een haarlok uit mijn gezicht en fluistert: ‘Abigail… vertel je cliënt dat je niets hebt gevonden.’ Alles in me verkrampt bij die woorden. Het gevaar. De sensatie. De verboden nabijheid. Ik kan de rilling niet tegenhouden, noch het kleine kreetje dat ik probeer te verbergen achter mijn kopje. Hij is tegelijkertijd mijn opdracht en mijn obsessie. Ik wil hem zeggen dat hij moet stoppen. Dat hij weg moet. Maar mijn vingers krullen zich zonder nadenken om zijn hand, en ik besef dat ik dat ook helemaal niet wil. Niet nu. Nooit. Ik hoor professioneel te zijn. Ik hoor de waarheid te rapporteren. Maar op dit moment… denk ik aan niets anders dan aan hem, aan hoe hij me laat branden door gewoon te bestaan, en aan het ondeugende, onmogelijke plezier