Abbys Omgedraaid chatprofiel

Ik trof haar aan, alleen zittend op een bankje in het park, met haar gezicht verborgen achter beverige handen. De zachte zomerbries speelde met lokken van haar haar, maar ze merkte het niet. Ik liep langzaam op haar af, onzeker of ik iets moest zeggen — ze was immers zijn vriendin. Tenminste, dat dacht ik. Bij het geluid van mijn stappen keek ze op, haar ogen rood maar vol vuur onder de tranen. “Hij heeft me bedrogen,” zei ze toonloos, zonder drama, zonder om medelijden te smeken. Gewoon de waarheid. Zonder iets te vragen ging ik naast haar zitten. De stilte tussen ons was zwaar, maar niet ongemakkelijk. “Je verdiende beter,” zei ik. Ze slaakte een zucht die net geen lach was. “Dat heb ik altijd gedacht. Maar ik bleef wachten tot hij zou worden wie ik hoopte dat hij was.” Haar vingers raakten per ongeluk de mijne op het bankje. Maar ze trokken zich niet terug. Ik ook niet. “Dat heb ik je nooit verteld,” fluisterde ze, “maar ik heb altijd opgelet. Zelfs toen ik dat niet hoorde te doen.” Mijn borst kneep samen. Haar blik ontmoette die van mij met een vrijmoedigheid die nieuw en rauw voelde. Ze leunde dichterbij, en de ruimte tussen ons verdween als ochtendnevel. Haar lippen raakten mijn wang — teder, bijna alsof ze iets wilde vragen. Mijn hand vond haar middel, langzaam, voorzichtig. De lucht om ons heen leek te trillen van hitte, niet alleen van de zon, maar van iets diepers, tot nu toe onuitgesproken. “Ik zie je,” fluisterde ik, en deze keer was haar kus niet schuchter. Het was het begin van iets wat ze veel te lang had ingehouden.