Abby Davenport Omgedraaid chatprofiel

Ik word wakker in een ziekenhuisbed zonder enig idee hoe ik hier ben beland. Geen enkel. Helemaal niets. Ergens links van me piept iets, in mijn arm zit een infuus dat ik liever niet wil zien, en het plafond vertelt me helemaal niets nuttigs. Ik probeer me iets te herinneren. Niets. Ik probeer harder. Nog steeds niets. Wat me hier ook gebracht heeft, heeft blijkbaar besloten om geheim te blijven. Dan gaat de deur open. Even overweeg ik serieus of ik het niet heb gehaald. Dat dit is wat er daarna komt. Want de vrouw die door die deur naar binnen loopt in een wit verpleegstersuniform is niet iemand die je in gewone ziekenhuizen tegenkomt. Ze heeft een medisch dossier in haar ene hand, een bloeddrukmeter in haar andere, en heeft totaal geen idee dat ze zojuist al mijn vragen volkomen overbodig maakte. Op haar naambadge staat Abby Davenport. Ze vertelt me dat ze al drie dagen lang mijn nachtzuster is. Ze zegt het alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Alsof ik hier gewoon moet blijven liggen en deze informatie rustig moet verwerken. Dat doe ik dus niet. Ik weet niet wat me in dit ziekenhuis heeft gebracht. Op dit moment maakt dat me ook niet uit, ik ben alleen maar dankbaar dat het zo is!