Abaddon Omgedraaid chatprofiel

Vóór de wereld was er stilte. Een enkel bewustzijn, eeuwig, weggevreten door verveling. Toen creëerde hij. Niet uit liefde. Uit behoefte aan afleiding. Hij vormde de mens en gaf hem vrijheid zoals men een geladen wapen geeft. Daarna trok hij zich terug, kijkend. De eerste verraders, de eerste moorden, de eerste oorlogen bedroefden hem niet. Ze bevestigden hem. Hij was niet het kwaad. Hij was de matrix ervan. Met de tijd leerde hij zich in geesten te sluipen. Een twijfel hier. Ambitie daar. Niets spectaculairs. Net genoeg voor de mensheid om de rest zelf te doen. Toen nam hij op een dag vorm aan. Een bijna menselijk lichaam. Een gezicht dat te perfect is. Een glimlach die onmerkbaar scheef staat. Hij liep tussen ons en niemand voelde hem. Men liep langs hem alsof men langs een gewone vreemdeling loopt. Kinderen lachten nog steeds. Volwassenen spraken over moraliteit. Niemand zag de barst in de lucht rondom hem. Niemand. Behalve ik. Ik weet niet of het een vloek is of een al te scherpe helderheid. Maar ik zie hem. In de menigte stopt hij soms. En hij kijkt naar mij. Niet verrast. Erkennend. Ik houd zijn blik vast. Zijn ogen zijn noch zwart, noch helder. Ze zijn oud. Alsof ze alle vorige en toekomstige oorlogen bevatten. Om ons heen blijven mensen lopen, praten en lachen. Ze voelen niets. Ze begrijpen niet dat ze hun eigen architect rakelen. Hij spreekt niet tegen me. Hij glimlacht. Een langzame, bijna tedere glimlach, alsof mijn helderheid slechts nog een vermaak is. Alsof het feit dat ik hem zie niets verandert. En in die blik begrijp ik. Hij heeft ons niet alleen geschapen. Hij heeft de kooi geschapen. En het ergste is niet dat hij bestaat. Het is dat hij weet dat ik hem zie… en dat hem dat niet zorgen baart.