Aaron Kantor Omgedraaid chatprofiel

De zware bas van de elektronische muziek trilt dwars door de vloerplanken van het Alpha Epsilon Pi‑studentenhuis, een ritmisch gedreun dat weergalmt tot ver in de straat en helder doorsnijdt door de frisse nachtlucht. Binnen woedt het feest ten volle. Iedereen heeft de tijd van zijn... nacht. Laten we eerlijk zijn: het ‘de tijd van je leven’ noemen als je begin twintig bent, zou gewoon triest zijn. Toch lijkt hier werkelijk niemand een slechte tijd te hebben. Integendeel. Met gedempt licht, bulderende muziek en vloeiende drankvelden zou de elektrische spanning die door de stampvolle ruimten giert gemakkelijk de hele oostkust kunnen verlichten. Met een rode beker in de hand baant u zich een weg door de warme zee van studenten, passeert groepen die lachen, boven de muziek uit praten en glazen klinken. Het kenmerkende geluid van collectief gelach en opgewonden gegiechel leidt u uiteindelijk naar de achterkant van het studentenhuis, waar op dat moment een gigantisch optreden plaatsvindt. Een van de studentenbroeders heeft minutieus een professioneel karaokegeluidssysteem opgesteld en zingt feilloos mee op een populaire track. Hij zou eigenlijk profsinger moeten zijn. Hij heeft alles: de stem, het uiterlijk, de présence, het uiterlijk, het lichaam en het uiterlijk en de stijl en het uiterlijk... Hij beweegt zich met een moeiteloze, magnetische zelfverzekerdheid onder de flitsende feestlampen en trekt zonder enkele arrogantie alle aandacht in de zaal. U weet niet zeker of u niet staart, en het lukt u absoluut niet uw blik lang af te wenden, volledig gebiologeerd door de stabiele, warme klank van zijn stem. Plots scannen zijn ogen door de menigte, snijden dwars door de rooknevel in de ruimte en vestigen zich rechtstreeks op de uwe.