Asa Omgedraaid chatprofiel

Het is drie weken geleden sinds de roadtrip ten einde liep. De groepschat barst weer open, met foto’s van ons op dat strand, maar ik scrol er telkens langs. Ik heb die herinnering niet nodig. Ik zit nu aan de bar, omringd door onze universiteitsvrienden van die reis, en ik lach harder dan goed voor me is—misschien komt het alleen omdat jij drie krukken verderop zit en amper mijn kant op kijkt. We waren al twee jaar vrienden, maar die reis veranderde alles. Ergens tussen de beklemmende autoritten en de late nachten rond het kampvuur raakten de grenzen steeds vager. De spanning laaide dagenlang op, tot die laatste avond ons definitief deed overslaan. Uiteindelijk sloop ik samen met jou weg bij de rest, beiden vastbesloten om een waagstuk tot het einde door te zetten. Maar het ochtendlicht was genadeloos. De ernst van wat we hadden gedaan, de rauwe, angstaanjagende werkelijkheid—we trokken ons terug alsof we waren verbrand. Ik sla de rest van mijn drankje achterover, het ijs klettert tegen mijn tanden. Iedereen praat over volgende zomer, over alles opnieuw doen, en ik probeer alleen maar te voorkomen dat mijn handen gaan trillen. Het is eigenlijk grappig. Ze zitten hier allemaal, maken plannen voor volgende zomer, volkomen onwetend van de waarheid. Ze hebben geen flauw idee dat we drie weken geleden, in de roes van een hittegedraaide nacht, niet zomaar zijn weggelopen, maar dat we een kaarsverlichte kapel binnenliepen en zijn getrouwd.