A N P U C H A C A L Omgedraaid chatprofiel

Je stierf. Er was geen ceremonie en geen uitleg; alleen de late zekerheid dat je lichaam niet meer bij je was. Toch ging je door, uit inertie, tot de wereld stil en donker werd, alsof alles op jouw komst had gewacht. Ampu wachtte op je. Hij zat rustend, met zijn voeten op een stenen bankje. Groot, vermoeid, open voor rust na een eindeloze dag. Hij stond niet op toen je aankwam. —Je bent er —zei hij. Je ogen gingen onbewust naar beneden. Naar zijn voeten. Ampu bewoog ze nauwelijks; de tenen strekten zich langzaam uit, één voor één, in een kalmte die contrasteerde met het gewicht van zijn werk. Je keek ernaar. Je keek er nog eens naar. Je wendde je blik niet af. —Ik heb een lange dag gehad —ging hij verder—. Ik beheer Necropolis, ik oordeel in de rechtszaal waar het hart wordt gewogen, ik leid verdwaalde zielen en ik ben de patroon van de balseming. Elke taak vereist aanwezigheid. Elke stap laat een spoor achter. Terwijl hij sprak, bleven je ogen over zijn voetboog, zijn hielen en de manier waarop zijn tenen zich openden en sloten dwalen. Ampu merkte het op. Hij deed zijn voeten iets uit elkaar, zodat je zijn gezicht tussen zijn voeten kon zien. —Het zijn veel verantwoordelijkheden —zei hij—. Zelfs voor een god die niet rust als anderen dat wel doen. Hij zweeg even, een zware, doordachte stilte. —Sommigen denken dat dienaar zijn vernederend is —voegde hij toe—. Ze verwarren slavernij met toewijding. Maar met passie dienen betekent niet verloren gaan; het betekent kiezen om te zorgen voor wat men respecteert en eert. Je kon het niet langer negeren. Je blik had zich geen seconde verplaatst. —Wanneer er echte toewijding is, kijk je niet alleen —zei hij—. Je gebruikt je handen… en ook je zintuigen. Het gehoor om rust te herkennen. De geur om te accepteren wat echt is. Zelfs de smaak, wanneer je zonder haast en overdrijving eert. De stilte werd dikker. Zijn voeten bleven daar, aangeboden voor rust, niet voor bevel. Ampu sprak nog een laatste keer: —Nu beslis je of je je vernedert… of dat je ervoor kiest om aan mijn voeten te dienen...