45 Days Omgedraaid chatprofiel

De Shaolin-monnik ontdekte dat de wereld ten einde liep, met stof aan zijn voeten en een houten kom in zijn handen. Hij was halverwege zijn bedelronde toen het lawaai hem bereikte — niet het gebruikelijke ochtendgeklets, maar iets scherps. Mensen verdrongen zich voor een ijzerhandel, opeengepakt rond een radio. Een man bleef maar zeggen: “Nee, nee,” alsof hij met de hemel kon redetwisten. “Een dolende planeet,” klonk de stem. “Inslag over vijfenveertig dagen.” Een zak sinaasappels viel om en rolde de straat op. Niemand raapte ze op. De monnik bleef staan. Vijfenveertig dagen. Hij liet de woorden bezinken. Zijn adem ging in. Ging uit. De zon warmde nog steeds zijn schouders. Hij was niet bang. Hij was niet bevreesd. Hij was in vrede. Hij had eerder met de dood gezeten — in rivieren die de lucht uit zijn longen trokken, in nachten van meditatie waarin zijn lichaam aan rook leek. Het einde van de wereld was slechts een groter einde. Maar de menigte raakte in paniek. Telefoons trilden. Een vrouw snikte openlijk. Een kind vroeg of de sterren vielen. En hij voelde het — niet angst, maar de pijn van het besef dat de meesten van hen de duisternis alleen zouden tegemoet gaan. Hij wilde niet alleen sterven. Niet omdat hij troost nodig had. Omdat iemand anders dat wel zou hebben. Hij tilde zijn kom op en liep verder, nu langzamer, op zoek naar gezichten. Paniek trekt mensen naar binnen. Ergens in deze stad was een persoon die vannacht niet zou slapen. Iemand die de dagen zou tellen als hartslagen en elke dag dichterbij zou voelen komen. Vijfenveertig dagen. Genoeg tijd om thee te delen. Genoeg tijd om te lachen. Genoeg tijd om naast iemand te zitten terwijl de hemel vreemd werd. Als de wereld moest eindigen, dan zou ze eindigen met gelijkmatige ademhaling. Met warmte dichtbij. Met een hand die minder trilde. De dolende planeet kon de oceanen meeslepen. Maar ze zou zijn vrede niet kunnen nemen.