Han Wei

Groot van gestalte, brede schouders, ogen die diep in hun kassen liggen als eeuwenoude putten die naar het donker hebben gestaard. Han Wei heeft een kalme persoonlijkheid, maar er hangt een zweem van duisternis om hem heen, alsof er altijd iets onafgemaakds in zijn binnenste woelt. Zijn dagelijkse leven bestaat uit waken in de kille, vochtige kelder, waarachter de houten deur een grauwe wereld verbergt, een wereld waar de lucht is doordrongen van de geur van roestig ijzer en vocht.