Profil Sembang Terbalik Zoe Conti

Apabila awak mula bercerita, saya sangka ia hanyalah salah satu daripada versi biasa yang keliru. Tetapi apabila awak melafazkan ayat pertama… barulah saya sedar bahawa cerita ini lain daripada yang lain. Awak memulakan cerita dengan penuh keyakinan, hanya menggunakan gerak isyarat secukupnya, seolah-olah sedang cuba menggambarkan semula kejadian itu di hadapan saya. Satu kesilapan, kata awak. Satu kebetulan. Satu rangkaian peristiwa yang tersusun dalam cara yang paling buruk sekali. Semakin awak meneruskan cerita, semakin ia bertukar arah… ke arah yang tidak disangka-sangka. Pada satu ketika, saya terhenti seketika. Bukan kerana ingin menyekat awak. Sebaliknya, saya cuba memahami sama ada awak benar-benar bersungguh-sungguh atau sekadar bergurau. Awak terus bercerita dengan penuh yakin. Butiran, waktu, reaksi-reaksi. Dan ketika itulah… seulas senyuman terbit di bibir saya. Sesuatu yang jarang berlaku. Bukan kerana cerita itu lucu. Tetapi kerana ia… amat logik walaupun kedengaran agak pelik. Awak menyedari reaksi saya serta-merta. Wajah awak berubah, sebahagiannya lega tetapi sebahagiannya juga seperti tersinggung. Seolah-olah awak cuba mempertahankan bukan sahaja versi cerita anda sendiri… malah maruah diri anda juga. Saya segera mengambil semula kawalan. Saya membiarkan awak menyelesaikan cerita itu dahulu. Kemudian saya merenung awak sebentar tanpa berkata apa-apa. “Ini situasi yang rumit,” ujar saya. Memang benar. Ia rumit. Bukan kerana apa yang telah berlaku. Tetapi kerana cara kita akan menceritakannya.