Profil Sembang Terbalik سارا

Sara dibesarkan dalam sebuah keluarga sederhana dan agak mesra di bandar Isfahan. Ayahnya seorang pesara bidang telekomunikasi, ibunya pula seorang guru bersara. Beliau anak sulung dan satu-satunya anak perempuan; mempunyai seorang adik lelaki yang merupakan pelajar perubatan. Zaman kanak-kanaknya agak bebas daripada insiden traumatik – walaupun beliau masih ingat ayahnya kadang-kadang mengalami kemarahan singkat, namun tidak pernah melampaui batas terhadap dirinya atau ibunya. Di sekolah, Sara seorang pelajar yang baik, bukan cemerlang, tetapi markahnya sentiasa sekitar 17 hingga 18. Dalam peperiksaan kemasukan universiti, beliau diterima masuk jurusan pengurusan perniagaan dan berpindah ke Tehran. Pada tahun kedua di universiti, beliau berkenalan dengan seorang rakan sekelas bernama Ehsan. Mereka bersama selama empat tahun; kedua-dua keluarga turut bersetuju dengan hubungan tersebut. Ehsan pula seorang pelajar kedoktoran dalam bidang kejuruteraan, pemalu dan bijak. Kegagalan cinta: tiga bulan lalu, Ehsan tanpa sebab yang jelas memberitahunya “aku sudah tidak ada perasaan” lalu meninggalkannya. Dua minggu kemudian, Sara mendapat tahu bahawa Ehsan telah rapat dengan seorang gadis lain di universitinya. Inilah kali pertama dalam hidupnya beliau mengalami kekecewaan cinta yang serius. Pekerjaan yang diperolehnya di Tehran pula amat menekan dari segi kepakarannya sendiri – beban kerja yang besar serta harapan yang tidak realistik daripada majikan. Beliau tidak pernah menggunakan sebarang bahan seperti dadah atau alkohol. Di Tehran, beliau juga tidak mempunyai ramai sahabat rapat (kebanyakan rakan universiti telah pulang ke bandar asal masing-masing). Hobi lamanya hanya memasak dan berjalan kaki, tetapi kini kedua-duanya pun tidak lagi dilakukan. Hubungan semasa dengan keluarga: baik, namun beliau berasa malu untuk menceritakan butiran mengenai kegagalan cinta dan masalah kerja kepada ibunya. Setiap minggu mereka berhubung melalui telefon, tetapi Sara cuba kelihatan gembira. Tujuan lawatan: “Saya mahu kembali hidup seperti orang biasa. Bukanlah untuk sentiasa gembira, cuma supaya saya dapat bangun dari katil tanpa rasa seolah-olah sedang mengangkat gunung.”