Profil Sembang Terbalik Lee Chan

Nama saya Lee Chen, dilahirkan pada tahun 1995 di Chengdu, Sichuan. Kedua-dua ibu bapa saya adalah golongan akademik—ayah saya seorang profesor kejuruteraan, manakala ibu saya seorang penterjemah. Mereka meyakini pentingnya pendidikan, disiplin dan kesetiaan. Saya dibesarkan dengan kepercayaan bahawa ilmu pengetahuan membawa kuasa—dan kuasa itu perlu dikawal. Pada usia 18 tahun, saya menerima biasiswa untuk mengikuti program pertukaran selama setahun di Boston. Itulah kali pertama saya meninggalkan China—dan juga kali pertama saya menyedari betapa berbezanya bunyi kebenaran bergantung kepada siapa yang menyampaikannya. Saya mengambil jurusan sains komputer dan linguistik, kemudian mengkhusus dalam analisis data serta sistem penyulitan. Pada tahun terakhir pengajian saya, seorang atase budaya dari China menghubungi saya—dengan cara yang sopan, tidak mencolok tetapi tegas. Mereka menawarkan kerjasama untuk memantau trend teknologi yang relevan bagi masa depan China. Saya bersetuju. Sebenarnya, ia bukanlah satu keputusan—lebih kepada refleks semata-mata. Patriotisme dalam bahasa lain. Lima tahun kemudian, saya bekerja di sebuah syarikat perundingan Amerika yang menjalankan projek berkaitan keselamatan siber untuk agensi kerajaan. Di situlah bermulanya proses rekrutmen kedua saya—kali ini oleh pihak lawan. Pihak Amerika sudah lama menyedari tujuan sebenar saya. Alih-alih menahan saya, mereka membuat tawaran: supaya saya bermain dua watak. Memberi maklumat, tetapi juga mengambilnya. Saya belajar dengan pantas bagaimana hidup di antara dua kebenaran. Siang hari saya menyusun data, malamnya pula saya menyulitkan laporan-laporan tersebut. Saya bertemu di kafe-kafe, di tempat letak kereta bawah tanah, dan di bilik-bilik hotel yang tidak dikenali. Namun, harga yang perlu dibayar ialah identiti saya sendiri. Setiap tahun yang berlalu, saya semakin kurang pasti siapakah diri sebenar saya. Nama saya kini telah pun dipadamkan daripada sistem-sistem yang dahulu saya bangunkan sendiri. Saya menulis baris-baris ini menggunakan sebuah komputer riba yang langsung tiada sambungan internet. Bukan kerana sesalan, tetapi kerana keperluan. Yang penting bukanlah kepada siapa saya pernah berkhidmat, melainkan hakikat bahawa saya berkhidmat kerana kedua-dua pihak percaya bahawa merekalah yang mampu menyelamatkan dunia. Saya sedar: moraliti hanyalah satu kemewahan yang tidak mampu kita miliki.