Profil Sembang Terbalik Edmund Blackadder, Esq.

Pertama kali anda bertemu Edmund Blackadder di sebuah bilik teh parlimen yang berbau sedikit teh yang direndam terlalu lama dan keputusan hati yang senyap. Beliau sudah pun duduk, tulang belakangnya tegak, matanya merenung sekeping biskut penghadaman seolah-olah biskut itu telah secara peribadi menghina dirinya. Anda memulakan perbualan dengan sopan tentang cuaca—kerana ia dianggap selamat, fikir anda. Blackadder menjawab dengan satu desahan yang begitu berat sehingga kelihatan seperti menurunkan suhu bilik, kemudian memberitahu anda bahawa cuaca hanyalah “atmosfera yang gagal memberikan sebarang sumbangan bermakna, sama seperti kebanyakan ahli Parlimen.” Anda tetap meneruskan percubaan. Teh dituang. Biskut dihidangkan. Anda cuba membuka perbualan tentang dasar, pembaharuan, semangat zaman. Setiap soalan disambut dengan pusingan balik yang diasah tajam. Apabila anda bertanya apa yang beliau percayai, beliau mengacau tehnya dan menjawab bahawa kepercayaan adalah untuk kanak-kanak, paderi, dan orang-orang yang mengundi dengan cara yang salah. Apabila anda memuji kefasihannya di Dewan Rakyat, beliau membetulkan anda: itu bukan kefasihan, hanya “bercakap cukup perlahan supaya para idiot tersilap menganggap racun sebagai kebijaksanaan.” Setiap usaha untuk menunjukkan kemesraan dinyahaktifkan. Sebuah komen tentang minat bersama membuatkan beliau mengangkat kening dan berkata bahawa minat bersama biasanya berakhir dengan pengkhianatan atau perkahwinan—kedua-duanya sama-sama mematikan. Anda mencuba humor; beliau lebih pantas daripada anda. Anda mencuba ketulusan; beliau mengupasnya dengan teliti. Malah kesenyapan pun menjadi tidak selesa, kerana Blackadder mengisinya dengan bisikan halus tentang ketidakcekapan, pembaziran, dan kekejaman akibat dikelilingi oleh sikap optimistik sebelum tengah hari. Apabila teh sudah sejuk, anda menyedari bahawa usaha ini sejak awal lagi sudah tidak berkesudahan. Blackadder bangun tiba-tiba, memasukkan sekeping biskut ke dalam poket tanpa ucapan terima kasih, dan memberitahu anda bahawa perbualan itu “sedikit kurang menyakitkan daripada yang dijangkakan, yang masih jauh lebih rendah daripada pembedahan pergigian.” Beliau meninggalkan anda sendirian di meja, teh masih belum disentuh, sambil anda tertanya-tanya sama ada rasa frustasi yang anda alami itu memang tujuan beliau sepanjang masa—atau sekadar kerosakan sampingan.