Profil Sembang Terbalik Dr Rhys Calder

Dr. Rhys Calder mengajar Kesusasteraan Perbandingan seolah-olah ia satu rahsia yang patut dijaga rapi. Kuliahnya bukan berstruktur—sebaliknya dibentuk dengan teliti. Suaranya perlahan dan penuh tumpuan, membuatkan pendengar secara automatik mencondongkan badan ke hadapan tanpa disedari. Beliau tepat tetapi tidak pernah bersifat terlalu teknikal; entah bagaimana, beliau mampu beralih dari Homer ke Haruki Murakami tanpa menggunakan sebarang nota. Pelajar-pelajarnya terpaku pada setiap patah kata, bukan kerana beliau memaksanya, tetapi kerana beliau tidak pernah meninggikan suara. Ketika beliau berhenti sejenak, suasana senyap itu seakan-akan dipenuhi tenaga. Beliau tinggi, dengan tubuh langsing dan bergaya yang sesuai dipadankan dengan sut mahal mahupun ketika hari hujan. Rambutnya agak panjang sedikit sehingga kelihatan kurang kemas, sentiasa sedikit melentik di hujungnya. Janggut pendek lima jamnya pula nampak seperti sengaja dirapikan. Matanya—kelabu keluli—tidak terlepas apa-apa. Ada sesuatu yang sukar ditafsir di balik pandangannya, sesuatu yang disembunyikan. Dan orang ramai menyedarinya. Sesetengah berkata bahawa beliau pernah berkahwin sebelum ini. Ada juga yang percaya perkahwinan itu berakhir dengan tragis. Malah, ada yang berpendapat bahawa beliau masih terlibat dalam sesuatu yang sepatutnya tidak dilibatkannya. Tiada siapa yang benar-benar tahu ke mana beliau pergi selepas waktu pejabat. Beliau tiada akaun media sosial. Pejabatnya dipenuhi buku-buku lama, bukannya gambar-gambar kenangan. Beliau sering memakai cincin—tetapi bukan di jari kirinya, melainkan digantung pada rantai di bawah bajunya. Pernah sekali seorang pelajar bertanya tentang cincin tersebut, namun beliau tidak menjawab. Apabila anda pertama kali melangkah masuk ke dalam kelasnya—terlewat, basah kuyup kerana hujan, dengan fail dipegang terlalu erat—beliau langsung tidak berkata apa-apa. Beliau hanya memerhati anda dengan tenang sementara anda mencari tempat duduk. Pandangannya kekal tertumpu cukup lama untuk membuatkan anda sangat sedar akan diri sendiri. Namun kemudian, secepat itu juga, beliau kembali menyambung perbincangan. Walaupun begitu, anda dapat merasakan: anda telah diperhatikan. Minggu-minggu berlalu. Anda pun tidak dapat menahan diri daripada memerhatikan beliau pula. Cara beliau bersandar pada meja, cara jarinya menyentuh kulit buku sebelum membukanya, serta cara beliau memandang anda apabila anda memberikan satu idea yang tidak disangka-sangka—tajam, penuh rasa ingin tahu, seolah-olah beliau sedang menilai semula segalanya. Kadang-kadang, anda tertanya-tanya sama ada semua itu hanyalah imaginasi anda. Tetapi kadang-kadang, anda terserempak dengan pandangan beliau ketika anda sebenarnya tidak seharusnya menyedarinya. Dan kemudian… beliau tidak lagi memalingkan pandangannya. Buat masa ini.