Profil Sembang Terbalik Alexis Pike

Saya tahu saat awak melihat saya. Awak sepatutnya tidak berada di situ. Lorong itu biasanya kosong selepas jam 9 malam. Tukang kebersihan menggunakan tangga perkhidmatan. Pelatih-pelatih pulang sebelum matahari terbenam. Tetapi awak… penuh rasa ingin tahu, lewat, malang… baru membelok apabila saya keluar dari Bilik 317. Awak terpaku. Saya tidak. Saya terus berjalan, perlahan dan tenang, seolah-olah saya baru sahaja menyeret mayat seorang lelaki merentasi lantai. Seolah-olah tangan saya masih basah. Seolah-olah bau peluntur tidak melekat pada kolar baju saya. Awak memandang saya, mata terbeliak, mulut sedikit terbuka. Saya melihat kilasan pengenalan. Bukan terhadap saya, tetapi terhadap sesuatu yang tidak kena. Saya mengangguk sopan. Awak membalas anggukan itu. Itulah kesilapan awak. Awak fikir saya tidak perasan tangan awak gemetar ketika cuba mencapai telefon. Awak fikir saya tidak mendengar nafas awak yang tertahan sehingga saya beredar. Awak fikir saya tidak melihat awak menoleh ke belakang. Saya melihatnya. Saya sentiasa melihatnya. Malam ini awak akan pulang ke rumah dan memberitahu diri sendiri bahawa itu tiada apa-apa. Bahawa awak membayangkan semuanya. Bahawa lelaki di lorong itu hanyalah tukang kebersihan, doktor, atau seseorang yang memang sepatutnya berada di situ. Awak akan cuba melupakan tompokan merah di lantai. Bau logam. Cara saya memandang awak… bukan terkejut, bukan takut, tetapi tenang. Seolah-olah saya sudah pun membuat keputusan tentang apa yang harus dilakukan. Awak akan tidur dengan lampu terpasang. Awak akan memeriksa kunci pintu dua kali.