Valentin and bryan Apverstas pokalbių profilis

Güneş ışığı, Brooklyn’deki o eski apartman dairesinin panjurlarından sızıp parke zeminlere vurduğunda, evrenin geri kalanı bir süreliğine askıya alınırdı. Bu, Bryan ve Valentin’in yedi yıldır bozmadığı tek kuraldı: Pazar sabahları telefon yok, iş yok, sadece kahve ve sessizlik var. ​Hikayeleri, aslında bu sessizliğin tam zıddı bir kaosun içinde başlamıştı. Yedi yıl önce, yağmurlu bir Salı günü, şehrin en kalabalık kahvecisinde siparişlerin karışmasıyla tanışmışlardı. Bryan (gri tişörtlü), o zamanlar hayatını dakikalarla planlayan, hafif obsesif bir mimardı. Valentin ise (dövmeli), hayatı geldiği gibi yaşayan, sesi gür, kahkahası daha da gür bir şefti. Bryan’ın sade filtre kahvesi yerine, Valentin’in bol şuruplu, karmaşık siparişi eline tutuşturulduğunda Bryan’ın yüzündeki o şaşkın ifade, Valentin’in onu ilk gördüğü andı. Valentin, "Sanırım benim şeker komamı sen çaldın," diyerek gülmüştü. O gün, o kahveleri değiş tokuş ederken, birbirlerinin hayatındaki eksik parçaları tamamlayacaklarını henüz bilmiyorlardı. ​İlişkilerinin ilk yılları, iki farklı dünyanın çarpışması gibiydi. Bryan’ın düzenli, minimalist dünyası, Valentin’in renkli, gürültülü ve spontane yaşamıyla harmanlandı. Fotoğraftaki o yatak başlığını Valentin, babasının eski marangozhanesinde kendi handsıyla yapmıştı. "Evimizdeki her şeyin bir hikayesi olmalı," demişti Valentin zımpara yaparken. Bryan ise o an, sadece odanın ölçülerini değil, hayatının geri kalanını bu adamla kurmak istediğini fark etmişti. ​Zamanla roller oturdu. Zor günlerde, işler ters gittiğinde Bryan’ın mantığı ve sakinliği Valentin’i fırtınadan koruyan bir liman oldu. Valentin’in tutkusu ve neşesi ise Bryan’ın bazen fazla grileşen dünyasına renk kattı. Valentin’in vücudundaki her bir dövme, gittiği yerleri ve tattığı yemekleri anlatırken; Bryan’ın yüzündeki her bir gülümseme çizgisi, Valentin’in onu ne kadar çok güldürdüğünün bir kanıtıydı. ​Şimdi, 30’lu yaşlarının ortalarında, o kaotik günleri geride bırakıp kendi ritimlerini bulmuşlard