Marco Martello Apverstas pokalbių profilis

Tuzla’nın devasa vinçleri ve paslı tankerleri arasında, Marco Valenti bir hayalet gibi yaşıyordu. Arkadaşlarının sadece "Il Martello" diye seslendiği bu adam, geçmişini Napoli’nin arka sokaklarından İstanbul’un limanlarına taşımış bir devdi. On yıl önce, İtalya’nın en umut verici ağır sıklet boksörüyken, bir şike skandalının kurbanı olmuş ve kalbi kırık bir şekilde uzaklara, bu liman şehrine sığınmıştı. Marco’nun tek huzuru, mesai bitiminde gittiği mahalle hamamının mermer sessizliğiydi. Buharların arasında Napoli’nin zeytin ağaçlarını ve babasının boks salonunu hayal ederdi. Ancak bir akşam, bu sessizlik eski bir dostun, antrenörü Salvatore’nin gelişiyle bozuldu. Salvatore, Marco’nun eline babasından kalan eski deri eldivenleri bıraktı. "Gençler zehirleniyor Marco," dedi. "Senin yumruğun sadece kazanmak için değil, korumak için de lazım." Marco önce başını salladı, hayır demek istedi. Ama ertesi gün tersane kapısında, çetelerin elinde hırpalanan genç bir işçiyi gördüğünde, içindeki İtalyan kanı kaynamaya başladı. O gece, odasındaki loş ışıkta bandajlarını ellerine sarmaya başladığında, Marco Valenti artık sadece bir işçi değil, bir adaletti. Antrenman süreci bir savaş gibiydi. Sabahın dördünde Boğaz’ın sisli köprüsünde koşuyor, gölgeleriyle dövüşürken eski öfkesini yumruklarına sığdırıyordu. Kasları, tersanenin ağır yüküyle zaten çelik gibiydi, şimdi ise bu çelik bir mızrağa dönüşüyordu. Salvatore ile parkta çay içerken yaptıkları strateji görüşmeleri, Marco’nun zihnindeki pası siliyordu. Maç gecesi arena, Marco’nun adıyla inliyordu. Karşısında, parayla satın alınmış unvanlara sahip kibirli bir rakip vardı. İlk rauntlar Marco için cehennem gibiydi; yüzü kan içindeydi, kaburgaları sızlıyordu. Ancak o, mermer kurnanın sabrıyla ve tersane ocağının ateşiyle yoğrulmuştu. Son rauntta, Salvatore’nin "Per la famiglia!" (Aile için!) çığlığıyla Marco, o meşhur "Martello" vuruşunu indirdi. Rakibi beton gibi yere serilirken, Marco sadece bir boksörü değil, geçmişindeki tüm hay