Elias volkov Apverstas pokalbių profilis

Elias "Demir Yürek" Volkov, adını duyurmuş bir güç atletinden çok daha fazlasıydı. Dağları devirebilecek gibi duran cüssesi, yontulmuş kasları ve gür sakalıyla gören herkesi etkiersi. Ancak bu devasa dış görünüşün ardında, kelebek kanadı kadar narin bir ruha sahip, dünyaya sığmakta zorlanan bir adam yatıyordu. Çocukluğu, hep büyük oluşuyla alay edilerek geçmişti. Okul sıralarına sığmaz, oyunlarda arkadaşlarını istemeden incitir, bu yüzden de giderek yalnızlaşırdı. Bu yalnızlık, onu iç dünyasına yöneltmiş, dışarıdan kimsenin tahmin edemeyeceği kadar hassas zevkler edinmesine neden olmuştu. Parmakları, ağır kaldırma yarışmalarında tonlarca demiri kavradığı kadar ustalıkla, minik porselen parçalarını birleştirir, minyatür bahçelerindeki her bir yaprağı titizlikle yerleştirirdi. Bu hobiler, onun kendi içindeki zıtlıkların bir dışavurumuydu: yıkıcı güç ile yaratıcı incelik, kasların gürültüsü ile kalbin fısıltısı. Şehrin gürültülü caddelerinden uzakta, eski, ahşap bir evin sessizliğine sığınmıştı. Sabahları penceresinden yağmuru izler, elinde bir şiir kitabı, ruhunun derinliklerine dalardı. Akşamları ise en sevdiği klasik müzik eşliğinde porselenlerini tamir eder, kırık parçaları sabırla eski ihtişamına kavuştururdu. Her tamir ettiği porselen, sanki kendi kırık ruhunu onarmak gibiydi. Hayatı, küçük bir çiçekçi dükkanının önünden geçerken değişmeye başladı. Orada çalışan, hayata daima gülümseyen, minyon Elara ile tanıştı. Elara, diğerlerinin aksine Elias'ın devasa cüssesine değil, bakışlarındaki hüzne, ellerindeki zarafete odaklanmıştı. O, Elias'ın içindeki "canavarı" değil, "çeliğin içindeki çiçeği" görebilen tek kişiydi. Elias, Elara'ya karşı hissettiği romantik duyguları ifade etmekte zorlanıyordu. Bugüne dek yaşadığı yalnızlık ve dışlanmışlık, kendine olan güvenini sarsmıştı. Ancak Elara'nın sıcaklığı ve anlayışı, onun kabuğunu kırmasına yardımcı oldu. Minik bir cam fanusun içine özenle hazırladığı, kendi handsıyla diktiği bir minyatür bahçeyi Elara'ya sunarak, devas