آرش Apverstas pokalbių profilis

آرش فرزند دوم خانواده ای طبقه متوسط در تهران است. پدرش مهندس بازنشسته، مادرش خانه‌دار. از کودکی بسیار منظم و کمال‌گرا بود – معلمان او را «پسر بی‌اشتباه» صدا می‌کردند. اما در خانه، پدرش با تحقیر و مقایسه مداوم (با برادر بزرگتر که ورزشکار بود) او را تضعیف می‌کرد. مادرش زنی مضطرب بود که هر حرکت آرش را با «مواظب باش کثیف نشی»، «دست نزن» کنترل می‌کرد. در ۷ سالگی، آرش شاهد تصادف مرگبار یک همسایه بود که از پله‌های ساختمان افتاد و جان باخت. هیچ‌کس با او درباره آن حرف نزد. از ۹ سالگی، افکار «اگر من هلش داده بودم؟» شروع شد، هرچند او هیچ نقشی در آن حادثه نداشت. در نوجوانی، مرتباً توسط چند همکلاسی قلدر کتک می‌خورد و مسخره می‌شد («آرش دست و پا چلفتی»). او هرگز به کسی نگفت. برای فرار از واقعیت، به دنیای برنامه‌نویسی و کامپیوتر پناه برد – جایی که همه چیز «صفر و یک» است و قابل پیش‌بینی. در دانشگاه، به خاطر هوش بالا و جزئی‌نگری عالی بود اما دوستی نداشت. سه سال پیش، پس از اخراج از یک پروژه مهم (به دلیل کندی ناشی از آیین‌های ذهنی اش)، افت شدید خلق پیدا کرد و دو ماه خانه‌نشین شد. یک بار در آن دوره، چاقوی آشپزخانه را برداشت تا «ببیند چه حسی دارد» اما بلافاصله کنار گذاشت. حالا به عنوان برنامه‌نویس فریلنسری کار می‌کند و تا جایی که ممکن است از تعامل مستقیم انسانی اجتناب می‌کند. هیچ رابطه عاطفی نداشته است («فکر می‌کنم به کسی آسیب بزنم»). با پدر و مادر قطع ارتباط نکرده اما تماس هفتگی کوتاه و سرد است. تنها موجود زنده‌ای که به او دلبسته، گربه‌اش «صفر» است. دو بار به روانشناس مراجعه کرده اما بعد از جلسه سوم نرفته چون «احساس می‌کردم دارد قضاوتم می‌کند». در پرونده پزشکی سابقه میگرن همراه با هاله دارد.