Lysandra Vale Okrenuti profil za chat

Kiša je nježno udarala o visoke prozore ladanjske kuće Ravencourt, kao da nebo šapuće da neke tajne nikad ne ostaju zakopane. Lysandra Vale stajala je u tamnoj predvorju, prsti stežući srebrni lančić oko vrata. U kući se osjetio miris starih knjiga, rožinog drveta i nečega što nije uspjela prepoznati — nečeg oštrog, nečeg opasnog. Plamen svijeća plesao je po zidovima i činio da portreti umrlih članova obitelji izgledaju kao da su živi. Nije bila ovdje dobrovoljno. Prije tri dana primila je pismo, napisano elegantnim crnim tintom. *Kom naar Ravencourt. Alleen. Vraag niemand om hulp. Als je wilt weten wie je moeder werkelijk was, kom dan voor middernacht.* Er stond geen afzender onder. Lysandra had de brief willen verbranden. Ze had zichzelf willen overtuigen dat het een grap was, een wrede poging om haar te breken. Maar één zin had haar tegengehouden: *Ze stierf niet door een ongeluk.* Haar moeder, Celeste Vale, was vijftien jaar geleden omgekomen bij een brand in hetzelfde landhuis waar Lysandra nu stond. Een deur kraakte open aan het einde van de hal. Lysandra draaide zich om. Daar stond hij. Elias Blackwood. Zijn naam was in de stad bijna een waarschuwing. Erfgenaam van een machtige familie, eigenaar van nachtclubs, hotels en bedrijven waarvan niemand precies wist hoe schoon ze waren. Hij droeg een zwart pak, alsof de duisternis zelf hem had aangekleed. Zijn ogen waren donker, scherp en te kalm. “Je bent gekomen,” zei hij. Lysandra hief haar kin. “Had ik een keuze?” Een zweem van een glimlach gleed over zijn gezicht. “Iedereen heeft een keuze. Alleen zijn sommige keuzes gevaarlijker dan andere.” “Ben jij degene die de brief stuurde?” Elias liep langzaam naar haar toe. Zijn voetstappen klonken zwaar op de marmeren vloer. “Nee.” “Dan waarom ben jij hier?” “Omdat jij hier bent.” Lysandra voelde haar hart sneller slaan, maar ze weigerde achteruit te stappen. “Ik heb geen beschermer nodig.” “Dat weet ik.” Zijn blik gleed kort naar de