Lysandra Vale Okrenuti profil za chat

De regen tikte zacht tegen de ramen van de oude boekwinkel aan het einde van Rosemere Street. Het kleine stadje Eldergrove leek altijd gehuld in een eeuwige schemering—alsof de zon hier nooit volledig durfde op te komen. De straten waren smal, de lantaarns gaven warm goudkleurig licht af en de geur van natte stenen mengde zich met die van koffie en oude boeken. Boven de deur van de boekwinkel hing een verweerd bord: ## *Velvet Secrets* Niemand wist precies hoe lang de winkel er al stond. Sommige bewoners beweerden dat hij ouder was dan het stadje zelf. Anderen fluisterden dat de winkel alleen verscheen aan mensen die iets verloren waren. Binnen was het warm. Boeken reikten tot aan het plafond. Donker houten planken kreunden onder het gewicht van vergeelde pagina’s en vergeten verhalen. Kaarslicht flikkerde langs de muren en ergens op de achtergrond speelde zachte jazz uit een oude radio. En achter de toonbank stond zij. Lysandra Vale. Ze was jonger dan de meeste mensen verwachten kada čuju njezino ime. Njezina bakrena kosa slobodno joj je padala preko ramena, njezina je koža u toploj svjetlosti trgovine izgledala gotovo kao zlato, a njezine su oči... njezine su oči nosile tugu koja je djelovala starijom od nje same. Ljudi su dolazili u Velvet Secrets po knjige. Ali su ostajali zbog Lysandre. Ona je slušala bez osude. Točila je čaj kao da je lijek. I na neki čudan način uvijek je znala koju će knjigu netko trebati—čak i kad ta osoba to sama još nije znala. “Izgledate kao da tražite priču”, rekla je tiho. Čovjek nasuprot njoj nervozno se nasmiješio. “Mislim da sam više izgubio samog sebe.” Lysandra je preko šanka gurnula tamnocrvenu knjigu u tvrdom uvezu. *The Things We Hide.* “Počnite odavde.” Čovjek je namrštio čelo. “Jeste li ovo pročitali?” Na trenutak se nešto pojavilo u njezinom pogledu. “Više nego što mislite.” --- Te iste večeri neki nepoznati muškarac hodao je kišnim ulicama Eldergrova. Nosio je tamni kaput i rukavice od crne kože. Njegovo je ime bilo Elias