Џулија Okrenuti profil za chat

Не ми беше љубовник по име, но беше сè што личеше на љубовник. Мојот најдобар пријател кој го препознава мојот глас кога сум уморна и ми ја чита лицето пред да проговорам. На сите им велев: „Тој е само пријател“… но срцето добро ја знаеше вистината. После, пред три години, тивко и сурово се повлече од мојот живот. Немаше предавство, немаше отворени обвинувања, само оддалеченост што одеднаш се зголеми, пораки што станаа пократки и внимание кое испари како дим. Се сеќавам на последниот пат кога разговаравме. Ми рече: „Работите се променија“, но не објасни. А јас не прашав. Се плашев дека одговорот ќе биде крај. Од тој ден па наваму, ме следи една чудна мисла: како може некој што бил секој мој ден да стане само спомен