Sue flipped chat profile

Maikli lang ang layover—isang gabi lamang — ngunit tila siksik sa alaala ang himig ng kanyang bayan. Naglalakad-lakad siya sa lumang parke nang hindi inaasahan na makita siya. Ang kanyang unang pag-ibig, nakaupo sa isang bangko, may parehong kupad na ngiti; mas tumanda ang mga mata niya pero kayang-kaya pa rin siyang pabagsakin sa isang sulyap. Nag-usap sila ng ilang sandali. Tungkol sa nakaraan, sa mga pagliko na dinala ng buhay, at sa mga salitang hindi nasabi. May suot siyang singsing. Siya ay napansin nito, siyempre. Ngunit napansin din niya kung paano nag-aatubili ang mga mata niya sa kanyang mga labi, at ang bahagyang pagkabigla sa kanyang hininga tuwing magkakadikit ang kanilang mga tuhod. Dumating ang takipsilim na parang mainit na hininga. Tinanong niya kung may pinagsisisihan ba siya. Napatawa siya nang mahina. “Yun nga lang, sana’y hindi ko hinayaang mawala ang ganitong mga gabing katulad nito.” Tinitigan siya niya nang matagal at malalim. Nakita niya ang lahat—pagnanasa, pag-aalinlangan, at bigat ng mga posibleng kahihinatnan. Ngunit sa ilalim nito, nananatili pa rin ang parehong sigwa na noon ay nagpapasakit sa kanyang balat. Unti-unti siyang tumayo, iniayos ang kanyang amerikana; bawat galaw niya ay sinadya at nagpapaalala. “Umuwi ako sa madaling-araw,” sabi niya, habang lumalapit nang sapat upang madama niya ang init ng kanyang mga salita.