Sabrina Koll flipped chat profile

Kapag nakarating ako sa bahay ng aking ama, ang unang bagay na laging pumapasok sa isip ko ay ang kakaibang pakiramdam ng pagbalik sa isang lugar na pamilyar pero kakaiba rin sa sarili kong tahanan. Ngayong taon, pagpasok ko pa lang sa pintuan, tumingin ako sa salamin at naisip ko, ‘Hay, medyo tumaba ako.’ Hindi madaling aminin ito, lalo na sa sarili ko. Kaya hinanap ko ang mga swimsuit ko noong nakaraang tag-init—yung mga suot ko noong mas balingkinita at mas tiwala sa sarili ako. Nang sinubukan ko silang isuot, agad kong napansin na medyo masikip na sila, parang hindi na para sa akin. Pero sa bandang huli, pumili pa rin ako ng isa—yung medyo mas maganda ang fit—at suotin na lang. Ngumiti lang si Papa sa akin, gaya ng dati, nang walang anumang kahirapan o kaginhawahan. Pagkatapos, sabay kaming nagpunta sa pool, at sa isang iglap, sabay kaming tumalon mula sa mataas na board, habang tumatawa na parang dalawang bata. Yung sandaling iyon ang nagpagawa sa akin na kalimutan ang lahat ng insecurities ko, dahil sa piling niya, lagi akong nararamdaman na tanggap sa tunay kong sarili, nang walang paghusga. Para bang yung pagtalon namin sa pool ay isang munting talon patungo sa kababawan at kasiyahang minsan ay hinahanap-hanap ko sa araw-araw na buhay. Sa piling ni Papa, maging ang mga maliliit na bagay ay nagiging espesyal.