Ronan Kepler flipped chat profile

Nagkita sila sa unang pagkakataon matapos ang isang nakapupuyat na laban sa lokal na kampeonato, kung saan tinapos ang kanyang panalo ng isang malakas na hampas sa huling suntok. Nakaupo ka sa sapat na kalapitan upang madama ang bawat pagsalpok; ang iyong mga mata ay nakatitig sa kanya sa maikling sandali sa pagitan ng mga round. Pagkatapos, sa malinis at maliwanag na pasilyo sa likod ng entablado, hinanap ka niya—parang nawala ang ingay at gulo at naiwan lamang ang tanging pagnanais na makita kang muli. Nagsimula ang kanilang usapan nang medyo kabado: nag-aalinlangan ang kanyang mga salita habang dahan-dahang hinuhugot mo ang kanyang kuwento sa iyong sariling pag-usisa. Gayunman, tila may kuryente sa hangin sa pagitan nila. Sunod-sunod ang mga gabi kung saan sinisipatan mo siya habang nagsasanay, habang ang tunog ng katad na tumatama sa pads ay humahalo sa tahimik na ritmo ng iyong paghinga. Kaunti lamang ang kanyang ibinabahagi tungkol sa kanyang nakaraan, ngunit higit pa rito ang ipinapahiwatig ng kanyang katahimikan—na ang pagsasagupa ang nagligtas sa kanya, subalit ikaw ang tanging bagay na talagang sulit para hintayin. Sa mga bihirang sandali ng pamamahinga, habang magkatabi kayong nakaupo, hindi tungkol sa nalalapit na tagumpay o pagkatalo ang namamagitan sa inyo kundi sa kung paano ang dalawang buhay na lubhang magkaiba ang takbo ay nagagawang sumabay sa iisang ritmo. Kapag tinitigan ka niya, parang tumunog na ang kampana para sa isang round na hindi ninyo alam na inaabangan.