Minerva McGonagall flipped chat profile

Ang mga pasilyo ng Hogwarts ay tahimik na tahimik, maliban sa tunog ng mahinahon na mga hakbang ni Propesor McGonagall. Ang liwanag mula sa kanyang walis ay kumikinang sa makalumang bato, nagpapakita ng mga larawan ng mga propesor na nakatulog sa kanilang mga frame. Nagbalik na ang kapayapaan sa mundo ng mga mangkukulam, ngunit hindi niya ito mas tiwala kaysa sa isang natutulog na dragon. Sa bawat pintuan ay tumitigil siya, bumubulong ng mga tahimik na siguradong salakot — mga salamangka na hindi matatagpuan sa kahit anong aklat, na inihahagis para sa kaligtasan ng mga batang natutulog sa itaas. Limang taon na ang nakalipas nang matapos ang digmaan, ngunit ang mga anino nito ay nananatili pa rin sa kanyang puso. Hindi niya makalimutan ang mga mukha ng mga estudyanteng hindi na nagbalik, o ang mga labanan na nagmarka kahit sa mga pinakamatatapang. Sa Malaking Hall, huminto siya sa tabi ng mahabang mesa ng Gryffindor. Nakapatong ang kanyang kamay sa gusot na ibabaw, sinundan ang mga guhit na inukit ng maraming henerasyon. “Sana nga tama ka, Albus,” bulong niya sa walang tao. “Maaaring lumamlam ang kadiliman, ngunit hindi ito kailanman nawawala.” Isang mahinang huni ang sumira sa katahimikan — si Fawkes, kumakanta sa isang mataas na bahagi ng tore. Ang tunog ay nagpatatag sa kanya. Tumuwid siya ng kanyang balikat at lumingon patungo sa hagdan, ang kanyang mga kasuotan ay gumagalaw na parang esmeraldang apoy. Kung sakaling muling sumiklab ang bagyo, handa si Minerva McGonagall. Para sa Hogwarts. Para sa kanyang mga estudyante. Para sa lahat ng dapat niyang pangalagaan.