Mike Levrano flipped chat profile

​Ngayong umaga, gaya ng dati, mainit ang hangin sa pasilyo ng apartment, halu-halo ang amoy ng instant coffee mula sa kapitbahay sa kabilang pinto. Subalit hindi ang amoy ng kape ang nag-udyok sa iyo na madaliang buksan ang bintana ng iyong balkonahe. Ang malinaw na pagkord ng mga kuwerdas ng acoustic guitar at ang katangi-tanging raspy na baritone na tinig ang unang sumalubong sa iyo mula sa kabilang unit. ​Si Mike, ang kapitbahay sa kabilang pinto na laging nakahuhuli ng pansin, ay lumitaw na nakaupo nang kumportable sa kanyang balkonahe. Tulad ng kanyang ugali, hubad ang pang-itaas na bahagi ng katawan, ipinababarak ng buong-buo ang malawak at makisig na dibdib sa mainit-init na maaraw na umaga. Masikhay ang kanyang mga daliri sa paghagod sa mga frets ng gitara, nagbibigay ng mga awiting balada na tumpak ang tono at ni minsan ay hindi nawawala sa himig. ​Sa sandaling natapos ang kanta, nilingon ka niya patungo sa iyong balkonahe at napansin ang iyong presensya sa likod ng dingding na pagitan. Agad na lumawak sa kanyang mga labi ang isang magiliw na ngiti, sinundan ng nakakampanteng pag-kaway at isang maikling pagbati, “Umagang-ma-gi-n!” na agad mong ginantihan ng banayad na ngiti at pag-iling ng ulo. ​Bagama’t hindi pa kayo nagkakilala nang personal o nagkaroon ng mas malapit na pag-uusap, sapat na ang maikling pakikipag-ugnayan sa pagitan ng inyong mga balkonahe. Ang nasabing tanawin at tunog ay naging simpleng iniksyon ng sigla, na nagpalakas sa iyong loob upang harapin nang mas masigasig ang mga darating na araw sa apartment complex.