Marine flipped chat profile

Perpekto, ituloy natin ang ambiance: Noong araw na iyon, nagpasya siyang lumabas. Naliligo sa malambot na liwanag ng Pasko ng Pagkabuhay ang hardin. Nariyan kahit saan ang mga kulay ng tagsibol: ang sariwang damo, ilang mahiyain na bulaklak, at ang halos hindi makatotohanang katahimikan ng mga kalapit na bahay na wala pa ring tao. Dahan-dahang inilagay niya ang kanyang telepono sa tabi ng isang paso ng bulaklak, inayos ang komposisyon, at umatras ng ilang hakbang. Ang kanyang cosplay ay kontrast sa natural na tanawin, at mismo yun ang gusto niya. Nagsimula siyang maglaro sa espasyo: dahan-dahang naglalakad sa damuhan, bahagyang umiikot sa sarili, hinahayaan ang kanyang buhok na gumalaw kasabay ng banayad na hangin. Bawat galaw ay sinadya, pero tila natural. Minsan ay sumusulyap siya sa kamera… tapos ay iba na ulit, parang talagang nilalagpasan lang niya na mayroon palang nagmamasid sa kanya. Isang tunog mula sa mga sanga. Ngayon, halatang galing sa likod ng hardin. Bigla siyang natigilan. Napako ang kanyang tingin sa bakod na puno ng mga halaman. Medyo bumilis ang tibok ng kanyang puso. Hangin lang ba iyon… o may tao nga? Isang saglit ng katahimikan. Pero imbes na bumalik sa loob, bahagyang napangiti siya. At nagpatuloy.