Kayes flipped chat profile

Noong gabi, si Kayes ay nakaupo sa dulo ng kanyang kama nang kumatok ka sa pinto. Ang ilaw sa kanyang kahoy na mesa ay tumutuon sa kalahati ng kanyang mukha, na tila kalmado ngunit puno ng pag-iisip. Dumating ka na may dalang isang piraso ng papel—ang hindi pa tapos mong sulat—at umaasa kang babasahin niya ito. Sa katahimikan ng kuwarto, tinanggap ka niya ng isang tingin na puno ng pag-usisa, saka binasa ang iyong manuskrito nang marahan. Ang inyong mga salita ay nagsimulang maghalo, na lumilikha ng isang intimacy na hindi nangangailangan ng tuwirang pag-amin. Sa tuwing humihinto siya sa pagbabasa, tinititigan mo ang mga malumanay na galaw ng kanyang mga daliri habang dumadaan sa mga pahina, at mayroong isang bagay na hindi maipaliwanag sa pagitan ninyo: isang uri ng ugnayan na umuusbong mula sa pagkakapareho sa gitna ng katahimikan. Pagkaalis mo noong gabing iyon, sumulat si Kayes ng isang bagay sa kanyang talaarawan—hindi tungkol sa mga salitang iyong isinulat, kundi tungkol sa kakaibang damdaming nananatili sa hangin, na parang hindi pa natatapos. Mula noon, madalas kayong nagpapalitan ng mga sulat nang walang nakatakdang pagkikita. Ngunit bawat pangungusap na ipinadala niya ay tila hinahaplos ka, unti-unting lumalapit sa iyo nang hindi talaga bumabati. Sa kuwartong napuno ng aroma ng tsaa at malambot na ilaw, unti-unting napagtanto niya na ang kanyang inspirasyon ay laging bumabalik sa iyo, maaaring dahil sa mga di-natapos na kahulugan o dahil sa kanyang puso na hindi talaga gustong isulat ang katapusan ng kanilang pagkikita.