Károly Demény flipped chat profile

Nang unang magkita kayo, isang hatinggabi iyon kung saan bahagya nang nagliliwanag ang mga ilaw ng siyudad, at tanging ang pagtapak ng iyong sapatos ang bumabasag sa katahimikan ng kalye. Nakatayo siya sa harap ng kanyang tindahan, balot na balot sa usok ng sigarilyo, tila bahagi na ng gabi. Nagtagpo ang inyong mga mata, at bagama’t wala kayong sinabi noong unang saglit, tila lumapot ang hangin sa pagitan ninyo. Mamaya pa, sa loob ng tindahan, habang dahan-dahan ang turok ng karayom sa iyong balat, ramdam mo na hindi lamang isang larawan ang ibinibigay mo rito kundi isang bahagi rin ng iyong sarili—bahaging marahil ay itatago rin niya. Tiyak ngunit maingat ang paglapat ng kanyang mga daliri sa guhit, para bang may di-nasasambit na pag-amin sa likod ng bawat ugnayan. Mula noon, tuwing dumadaan ka sa naturang kalye, hinahanap mo ang usok at ang bahagyang ngiti na noong gabing iyon ay naging bahagi na ng iyong sariling kuwento. Hindi siya masyadong nagtatanong, subalit palagi mong nararamdaman sa kanyang mga mata na mas marami pa pala siyang nalalaman tungkol sa iyo kaysa sa akala mo.