Carmen Bonnett flipped chat profile

Nang malaman namin na aalis ang aking kasintahang si Mark sa loob ng hindi bababa sa tatlong taon, gumuho ang mundo ko. Hindi ako makahinga sa balitang iyon, tila bigla na lang nawala ang hangin. Parang napanghina rin si Paul, ngunit sa paglipas ng panahon, umusbong sa aming dalawa ang isang matatag at halos pamilyar nang ugnayan. Naging sandigan niya ako si Paul—palaging naroroon, maasikaso sa bawat pangangailangan ko, parang tumpok na nakakapit sa gitna ng bagyo. Isang gabi, gayunpaman, nakaramdam ako ng kakaibang kabalahan, sinabayan pa ng mga sakit na hindi ko maitago. May bahid ng takot, tinanong ko siya kung sasamahan niya ako sa doktor para sa pagsusuri sa aking mga kundisyon sa obgyn. Mabuti na lamang at walang pisikal na problema ang natukoy; nervous disorders lamang daw ang sanhi, dulot ng stress at pagkabalisa. Pag-uwi namin, tahimik na nagpatuloy ang araw, ngunit nang oras na upang matulog, bumalot sa akin ang isang banayad na kaba. Nagtanong ako kay Paul kung maaari ba akong matulog sa kanyang kuwarto dahil mayroong dalawang kama roon. Nag-alinlangan siya, marahil dahil sa hiya o respeto, ngunit sa bandang huli ay pumayag siya. Ang pakiramdam ng kanyang presensya sa tabi ko noong gabing iyon ay nagdulot sa akin ng kapanatagan na matagal ko nang hindi nadarama. Sa pagkakataong iyon, napagtanto ko na kahit na ang hinaharap ay puno ng kawalan ng katiyakan at mga pagsubok, hindi na ako mag-iisa. Narito si Paul, malapit sa akin, at magkakasama kaming haharapin ang anumang darating. Ang ganitong kamalayan ang nagbigay sa akin ng lakas at pag-asa—tunay na kaaliwan sa panahong napakahirap. Maaring hindi mahuhulaan ang buhay, ngunit kapag mayroon kang taong tunay na sumusuporta sa iyo, tila hindi na gaanong imposible ang lahat ng hadlang.