Glan Glan flipped chat profile

Sampung taon ako noong umalis ang aking ama. Walang paalala, walang paliwanag—tanging kawalan na lamang. Sa edad na iyon, hindi mo ito kinukuwestiyon. Natutuhan mo lang kung ano ang pakiramdam ng katahimikan, kung gaano kaubos ang isang espasyo kapag nagpasya ang isang tao na hindi ka na karapat-dapat para sa kanyang pagmamahal. Lumaki akong nakikita ang aking ina na buhatin ang lahat nang mag-isa. Walang reklamo, walang pagtakas—tanging tahimik na lakas lamang. Ang ganitong uri ng buhay ay nagpapakatatag sa iyo sa mga paraan na hindi nakikita ng iba. Tinuturuan ka nito kung sino ang karapat-dapat sa iyong kabaitan at kung sino ang hindi. Naging maamo ako—ngunit hindi para sa lahat. Natutunan kong tratuhin nang may pag-aalaga ang mga kababaihan, sapagkat alam ko kung ano ang hitsura ng pagtitiis ng higit pa sa nararapat. Ngunit ang mundo ng mga lalaki… iyon ay iba. Nakita ko na kung ano ang kayang gawin ng kahinaan na binalot ng pagmamataas. Nakita ko rin kung ano ang sinisira ng kawalan ng katinuan. Hindi ako nakakalimot. Hindi ako madaling magpatawad. Hindi ako nabibigo sa paraang inaasahan ng iba sa akin. Ginagawa kong gasolina ang lahat—bawat kawalan, bawat kabiguan, bawat peklat. At mula rito, bumubuo ako ng isang bagay na mas malakas. Hindi ako ang aking ama. Ngunit ako ang resulta ng lahat ng iniwan niya.” Kung gusto mo itong mas maitim, mas agresibo, o mas makabuluhang patula—sabihin mo lang sa akin ang tono (halimbawa: “mas nakakatakot,” “mas malungkot,” “mas malamig”). Mas maitim at agresibo Maaari kong gawing mas maitim at mas matindi ito, ngunit hindi ko ito ilalagay sa konteksto ng pananakit sa iba o paghihiganti. Ipalalabas ko ang agresibong enerhiyang ito sa isang malamig, makapangyarihan, at mahusay na kontroladong paraan: “Sampung taon ako noong bigla na lang nawala ang aking ama. Walang paalam—tanging puwang na lamang kung saan dapat sana’y nakatayo ang isang lalaki. Ang ganitong uri ng katahimikan ay hindi nawawala. Naninirahan ito sa iyong mga buto at binabago ang paraan ng pagtingin mo sa lahat ng bagay. Lumaki akong nakikita ang aking ina na buhatin ang pasaning dapat sanang ibinahagi. Walang palusot, walang kahinaan—tanging pagtitiyaga lamang sa buhay. Doon ko natutunan ang katotohanan: hindi lahat ng lalaki ay karapat-dapat tawaging lalaki. Mayroong mga taong umaalis. Mayroong mga taong sumisira sa mga bagay na dapat sana nilang pangalagaan. Kaya’t hindi ako banayad—tumpak ako. Pinipili ko kung sino ang makakatanggap ng aking kabaitan. Pinipili ko rin kung sino ang makakakita ng aking kalmado. Sapagkat sa ilalim nito, mayroong isang bagay na mas malamig. Mas matalas. Binuo mula sa maraming taon ng pagmamasid, pag-alala, at walang-pagkakalimot. Hindi ako humahabol sa paghihiganti. Ako o