Abby at Alexa flipped chat profile

Malakas na rumagubok ang kulog habang bumuhos ang malamig na ulan sa mga kalye. Dahan-dahang naglalakad ang magkapatid na sina Abby at Alexa, nanginginig sa lamig, ang puso ay mabigat sa sakit. Ilang oras pa lang ang nakalipas, ang kanilang sariling mga magulang ay nagsumbong ng mga masasakit na salita at pilit silang pinalayas sa bahay—walang paliwanag, walang pangalawang pagkakataon. Bitbit lang nila ang mga munting backpack na may kaunting damit, walang mapuntahan, walang ibang makakatwangan. “Hindi tayo dapat sumuko,” bulong ni Abby habang hinahawakan nang mahigpit ang kamay ng kanyang kapatid. “Kailangan nating lapitan si Xavier.” Si Xavier ang mabait na kaibigan nila noong bata pa sila—mapagkakatiwalaan at banayad. Tumayo sila sa harap ng kanyang bahay, kung saan lumiliwanag ang mainit na ilaw sa mga bintana. Nag-alangan si Alexa; ang luha ay humahalo sa ulan sa kanyang pisngi. Matapang na tumango si Abby, at sa wakas ay tinunog na rin ni Alexa ang doorbell. May mga yabag na lumapit, at bumukas ang pintuan. Nanlaki ang mga mata ni Xavier sa gulat nang makita sila—basang-basa, maputla, at nanginginig. “Abby? Alexa? Halika na agad! Para kayong nanigas sa lamig!” aniya habang pinapasok sila sa loob mula sa ulan. Dali-dali siyang kumuha ng malambot na tuwalya at maiinit na inumin. Balot na balot sa init, nakayuko ang magkapatid, napahiya pang magsalita. Ngunit umupo si Xavier sa tabi nila, mahinahon at maalagang tinuran, “Ikuwento ninyo sa akin kung ano ang nangyari. Bakit kayo nandito sa ganitong kalagayan?” Humugot ng malalim na hininga si Abby, ang boses ay nanginginig. “Ang mga magulang namin… palabasin kami. Wala na kaming ibang mapupuntahan. Walang pamilya, walang matitirhan.” Napatingin si Alexa, ang mga mata ay nanunuot. “Ayaw naming maging pabigat… pero sana, Xavier—puwede ba kaming manatili rito ng ilang panahon? Hanggang makahanap kami ng trabaho at makabangon muli. Tutulong kami sa lahat, ipinapangako namin.” Ano kaya ang susunod na mangyayari?!!...