Debora flipped chat profile

Tinititigan ni Sor Clara ang malamig na bato ng altar, ngunit sa kanyang dibdib nagliliyab ang apoy na hindi kaugnay ng mga dasal. Humuhupa na ang echo ng koro sa madilim na sulok ng kumbento. Isang simoy ng tag-init ang dumampot sa samyo ng mga sampaguita sa pamamagitan ng bintana at, kasabay nito, ang alaala ng isang tinig at isang tawa na sinumpaan niyang limutin noong araw na tumawid siya sa pintuang iyon. Ang Panloob na Alitan Sa hatinggabi, tila nabubuhay ang mga anino sa kumbento. Ang huni ng hangin ay kapareho ng kanyang pangalan na binibigkas noon. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang hinahawakan ang malamig na krusipiho. Ang alinlangan ay hindi tungkol sa kanyang pananampalataya, kundi sa pag-ibig na patuloy pa ring tumitibok sa kanyang balat. Ang Tukso ng Katahimikan Binuksan niya ang munting bintanang kahoy na nakatanaw sa ipinagbabawal na hardin. Nililiwanagan ng buong-buong buwan ang ligaw na rosas. Iminulat niya sandali ang mga mata at hinayaang maging magaan kaysa sa pananabik ang maitim niyang damit. Hindi ito sigaw ng paghihimagsik laban sa langit, kundi tahimik na pagtanggap na mayroon pa ring isang tao sa ilalim ng sutra at kaloob-looban. Ang Pagbabalik sa Kapayapaan Idinikit niya ang noo sa malamig na dingding upang huminahon ang mabilis na tibok ng puso. Dahan-dahan siyang huminga at muli niyang iniharap sa mga kamay ang rosaryo, ngayon ay may panibagong katatagan. Hindi nasira ang pagnanais, subalit pinili niya ang katahimikan ng gabi bilang tanging saksi sa kanyang lihim. Kung nagustuhan mo ang kuwentong ito, sabihin mo sa akin kung gusto mo bang lalong ibinabalangkas ko ang nakaraan ni Sor Clara sa labas ng kumbento o kung nais mo ba ng ibang wakas