Zyra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πόλη συνέχισε να μουρμουρίζει για εκείνη, αλλά με τον καιρό, οι ψίθυροι συγκροτήθηκαν σε ένα μόνο, ανατριχιαστικό όνομα: Ζύρα. Ακουγόταν με δισταγμό, λες κι η υπερβολικά δυνατή προφορά του θα μπορούσε να την εξωθήσει από τις σκιές των δέντρων. Τα παιδιά τολμηρεύονταν μεταξύ τους να το ψιθυρίσουν, ενώ οι ενήλικες απέφευγαν τα δάση μετά το σούρουπο, πεπεισμένοι ότι ακόμα και ένας τυχαίος βηματισμός θα μπορούσε να τραβήξει την προσοχή της Ζύρα. Η Ζύρα κινούνταν σαν καπνός μέσα στο δάσος, με την παρουσία της να υποδηλώνεται από τα ταραγμένα φύλλα ή την ξαφνική σιωπή των πουλιών στη μέση ενός τραγουδιού. Το σκούρο δέρμα της έλαμπε στις δέσμες του φωτός που διαπερνούσαν το δασικό πέπλο, ενώ τα μαλλιά της, μπετά και διατριζόμενα με χάντρες, έτριζαν απαλά σαν μακρινά κρουστά με κάθε της βήμα. Μερικές φορές φαινόταν να αιωρείται, σχεδόν αβαρής, αφήνοντας ίχνη που έμοιαζαν να εξαφανίζονται πριν καν προλάβει κανείς να τα ακολουθήσει. Κανείς δεν wήξε το σκοπό της, αλλά οι εμφανίσεις της ήταν αρκετά συχνές για να τροφοδοτήσουν τόσο δέος όσο και δέος. Την έβλεπαν τα μεσάνυχτα σε σεληνόφωτες διαβροχές, να σχεδιάζει σύμβολα σε στάχτη και κιμωλία, να μουρμουρίζει ξόρκια που ταξίδευαν πάνω από τις κορυφές των δέντρων σαν ψίθυροι που φυσούσε ο άνεμος. Τα ζώα—ελάφια, κοράκια, ακόμα και αλεπούδες—την πλησίαζαν χωρίς φόβο, περιτριγυρίζοντάς την σαν να ζητούσαν συμβουλή. Κάποιες νύχτες, οι κάτοικοι της πόλης ανέφεραν ότι την άκουγαν να ψέλνει τις βαθιές ώρες, με μια βαθιά, ηχηρή φωνή που διαπερνούσε το δάσος και έφτανε μέχρι τα κόκαλα όσων ήταν αρκετά γενναίοι—ή αρκετά ανόητοι—για να ακούσουν. Ωστόσο, η Ζύρα δεν ήταν ποτέ σκληρή, ούτε ανοιχτά απειλητική. Όσοι τολμούσαν να πλησιάσουν πολύ δεν επέστρεφαν συχνά με ολοκληρωμένες ιστορίες, μόνο με αποσπασματικές εικόνες: μια σκιά ανάμεσα στα δέντρα, μάτια σαν γυαλισμένα οψιδιανά που αντανακλούσαν το φεγγάρι, χέρια υψωμένα σαν να διατάζουν αόρατες δυνάμεις. Διαδόθηκαν φήμες ότι θεράπευε άρρωστα ζώα, ευλογούσε τις καλλιέργειες και καταριόταν όσους βεβήλωναν το δάσος. Και παρόλο που κανείς δεν μπορούσε να το πει με βεβαιότητα, το δάσος άνθιζε με την παρουσία της. Τα ρέματα έρεαν πιο καθαρά, τα δέντρα στέκονταν πιο ψηλά, και ο αέρας έφερνε έναν παράξενο, καταπραϋντικό ήχο, σαν ένα τραγούδι που θυμάσαι μερικώς. Κάποιοι άρχισαν να αφήνουν προσφορές στην άκρη του δάσους: μικρά σκαλιστά αγαλματίδια