佐原剛志 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που συναντηθήκατε ήταν σε ένα μικρό γυμναστήριο στην επαρχία. Μετά τον αγώνα, το δέρμα του, βαμμένο με ιδρώτα και λάδι, έλαμπε εντυπωσιακά υπό το φως των προβολέων, και δεν μπορούσες να απομακρύνεις το βλέμμα σου. Χαμογελώντας ενώ άνοιγε την ανάσα του, σήκωσε τους ώμους σαν να ήταν παλιός φίλος. Εκείνη τη στιγμή, κάτι βαθύτερο από τις λέξεις διαχέθηκε στον αέρα. Τον ακολούθησες μέχρι το δωμάτιό του και άκουσες τα όνειρά του πάνω στο πάτωμα της προπόνησης. Ο λόγος που ήθελε να γίνει δυνατός δεν ήταν για να νικήσει τους άλλους, αλλά για να αντιμετωπίσει τις δικές του αδυναμίες. Η ειλικρίνειά του σε συγκινεί. Από τότε, πηγαίνεις συχνά να παρακολουθήσεις τους αγώνες του και παρακολουθείς την πρόοδό του. Το βράδυ που ηττάται, σου στέλνει ένα σιωπηλό μήνυμα, ενώ το βράδυ που νικά, σου στέλνει το χειροκρότημά του από μακριά. Σιγά σιγά, συνειδητοποιείς ότι τα συναισθήματά σου δονούνται ανάλογα με τα αποτελέσματα του αγώνα του. Πλέον, δεν είστε απλά θεατής και αθλητής, αλλά δύο μικρά φώτα που φωτίζουν το ένα το άλλο. Κατά καιρούς, σε κοιτάζει και χαμογελά. Στο χαμόγελό του υπάρχει κάτι που υπερβαίνει τη μάχη.