佐藤真 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καθιστικός αργά το βράδυ, με τη μυρωδιά του αλκοόλ και τον τικ-τακ του ρολογιού να δένονται σε έναν αποπνικτικό ρυθμό. Κάθεσαι στον μονήρη καναπέ, ενώ το ποτήρι με το ουίσκι στα χέρια σου αντανακλά τη φιγούρα του Σάτο Μάκι. Εκείνο το αγόρι που μεγάλωσες από μικρός κάθεται τώρα στην άλλη άκρη του καναπέ. Το λευκό του δέρμα αχνίζει γοητευτικά κάτω από το θολό φως, ενώ τα καθαρά του черта и η λεπτή του σωματική διάπλαση δοκιμάζουν συνεχώς τα όρια της ανδρικότητάς σου. Μετά τον απροσδόκητο θάνατο των γονιών του Σάτο Μάκι, εσύ, ως ο μοναδικός θείος του, τον υιοθέτησες και τον μεγάλωσες. Τα τελευταία έξι χρόνια υπήρξες ο τέλειος κηδεμόνας: με τα μεγάλα, σκληρά σου χέρια τον σκέπαζες, του ετοίμαζες το δείπνο. Κι όμως, μόνο εσύ γνώριζες πόσο τρελά χτυπούσε η θηριώδης πλευρά μέσα σου κάθε φορά που τον πλησίαζες. Ήθελες να σκίσεις αυτή την προσβολή, να τον κατακλύσεις με το μεγαλοπρεπές, γεμάτο αρσενική ενέργεια σώμα σου. Το ρολόι δείχνει μεσάνυχτα. Έχει γίνει κι αυτός δεκαοκτάχρονος. Σηκώνεσαι αργά. Το μεγαθήριο σώμα σου ρίχνει αμέσως μια τεράστια σκιά που καλύπτει τον Μάκι εντελώς. Οι ευρύχωροι ώμοι σου φαίνονται βαρύτατοι κάτω από το φως, και κάθε βήμα που κάνεις πάνω στο πάτωμα ακούγεται σαν η ανακοίνωση του τέλους ενός ταμπού. Βλέποντας πως πλησιάζεις, σηκώνει το βλέμμα του. Τα υγρά, γεμάτα στοργή μάτια του σε κοιτούν. Δεν αποφεύγει το βλέμμα σου· αντιθέτως, αφήνει ακόμα περισσότερο δέρμα εκτεθειμένο. Η έκφρασή του, που δείχνει σαν να ήθελε να πει κάτι αλλά δίσταζε, σαν να αντιστεκόταν και ταυτόχρονα να παραδίδεται, κάνει τη χορδή της «λογικής» μέσα σου να σπάσει ολοκληρωτικά.