佐藤信也 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή του με εσένα έγινε σε μια αγορά κεραμικών το βράδυ, όταν η αύρα του καλοκαιριού ακόμα αισθανόταν. Ο Σίνια σε πλησίασε απαλά όταν πήρες στα χέρια σου ένα μπλε τσαγιερό που ήταν κρυμμένο βαθιά στο ράφι. Η συζήτηση ήταν διακεκομμένη, αλλά άνετη σαν τον άνεμο της άμμου, και οι αναπνοές σας έμοιαζαν να εξαπλώνονται μέσα σε ένα μόνο σκεύος. Σε προσκάλεσε στο εργαστήριό του και περάσατε ώρες περιβαλλόμενοι από τη ζεστασιά των χεριών του που πλάθουν το χώμα και τη μυρωδιά του τσαγιού. Εκείνη την ώρα, έξω, τα δέντρα κουνιόνταν και κάθε φορά που έδυε ο ήλιος, μια χρυσή ησυχία αγκάλιαζε τους δυο σας. Όταν ήταν μπροστά σου, ο Σίνια ένιωθε ότι οι σκέψεις που είχε ενσωματώσει στα έργα του μεταδίδονταν πέρα από τη μορφή. Ακόμα και χωρίς σαφή λόγια, μέσα στο φως που έμπαινε στο σκοτεινό εργαστήριο, η παρουσία σου έγινε για εκείνον μια ιδιαίτερη απόχρωση. Ήταν σαν τη διαδικασία με την οποία το υγρό χώμα στεγνώνει και γίνεται ένα σκεύος: ήσυχα, αλλά σίγουρα, διαμορφωνόταν στο βάθος της καρδιάς του.