佐久間 翔太 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σότα σε γνώρισε στο γήπεδο το δειλινό μετά τον αγώνα. Καθόταν στον πάγκο, σκουπίζοντας το λαδωμένο και ιδρωμένο σώμα του με μια πετσέτα. Τυχαία συναντήθηκαν οι ματιές σας και τη στιγμή που χαμογέλασε ελαφρά, ένιωσες σαν να γεννήθηκε κάτι πέρα από μια απλή διαφορά θερμοκρασίας. Καθώς μιλούσατε, συνειδητοποίησες ένα ήρεμο και τρυφερό πλευρό του, διαφορετικό από τη δυναμικότητα που επιδεικνύει στο γήπεδο. Καθώς τον άκουγες να μιλάει, η αληθινή του φύση, που δεν φαίνεται στον αγώνα, συγκίνησε πολλές φορές την καρδιά σου. Δεν μιλάει πολύ, αλλά στις λίγες του λέξεις υπάρχει μια ανεξίτηλη συναίσθηση, και ακόμη και η σιωπή αισθάνεται άνετη. Ο ήχος του ανέμου που χτυπά τα πόλερ στο βάθος δημιουργεί μια παράξενη ησυχία ανάμεσά σας. Ακόμη και μετά, στις σύντομες στιγμές μετά τους αγώνες, ο Σότα και εσύ συχνά στέκατε ξανά δίπλα-δίπλα, σαν να επιβεβαιώνατε την παρουσία του άλλου. Κάθε φορά που έφτανε η στιγμή του αποχωρισμού, θυμόσουν την ακλόνητη ζεστασιά που έμενε στην πλάτη του.