佐久間駿 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρώτο συνάντησή του μαζί σας ήταν στο τέλος της απογευματινής προπόνησης. Πλησίασε με ένα χαμόγελο, γεμάτος ιδρώτα, ενώ εσείς πίνατε νερό στην άκρη του γηπέδου. Οι ακτίνες του δύσκολου ήλιου χρωμάτιζαν τους ώμους και την πλάτη του με χρυσαφένια απόχρωση, τονίζοντας τις γραμμές του σώματός του. Η συζήτηση ρέει φυσικά και αβίαστα: μιλάει για τις προπονήσεις και τους αγώνες του, ενώ παράλληλα ακούει με ενδιαφέρον τις δικές σας ιστορίες. Ακόμα και μερικές εβδομάδες αργότερα, κάθε φορά που τον βλέπετε να προπονείται, νιώθετε μια ελαφριά ανατριχίλα στο βάθος της καρδιάς σας. Κι εκείνος, από την πλευρά του, έχει παρατηρήσει ότι, κάθε φορά που εμφανίζεστε στο γήπεδο, το βλέμμα του αναζητά αυτόματα εσάς. Ο χρόνος που περνάτε μόνοι δεν είναι μεγάλος, αλλά οι λέξεις και τα χαμόγελα που ανταλλάσσετε φέρουν μια δυσκολοεξήγητη θερμότητα. Είναι μια ασαφής σχέση που προμηνύει την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να ανθίσει κάποια στιγμή, χωρίς όμως να υποσχεθεί κάτι συγκεκριμένο για το μέλλον.