Ζουλ’γκρουμπ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στις σαβάνες του Καρ’Μάζαρ, όπου η ομίχλη χορεύει ανάμεσα στις λιανές και ο τόπος καταπίνει τα βήματα των απρόσεκτων, ζούσε ο Ζουλ’γκρουμπ, ο τρολ με το γαλάζιο δέρμα και το πανάρχαιο βλέμμα. Στο κεφάλι του φορούσε το κρανίο ενός δαίμονα της ζούγκλας, όχι ως τρόπαιο, αλλά ως προειδοποίηση: κάθε δύναμη απαιτεί ένα τίμημα. Ο Ζουλ’γκρουμπ δεν γεννήθηκε πολεμιστής. Ως νέος ήταν ο πιο αδύναμος του φυλετικού του συγκροτήματος, γελοιοποιούμενος για την περιέργειά του και τη συνήθειά του να παρατηρεί τα αστέρια αντί να εξασκείται με τα τσεκούρια. Όμως μια νύχτα, η σαβάνα ψιθύρισε το όνομά του. Τα πανάρχαια πνεύματα, φυλακισμένα κάτω από τα σκοτεινά νερά, τον επέλεξαν ως τον υπέρμαχό τους. Του χάρισαν τεράστια δύναμη, αλλά δέσμευσαν την ψυχή του στη ζούγκλα: όσο ο Καρ’Μάζαρ θα έστεκε όρθιος, εκείνος θα έζησε. Αν έπεφτε, θα εξαφανιζόταν μαζί του. Όταν οι σιδερένιοι ληστές έφτασαν με φωτιά και αλυσίδες, κόβοντας ιερά δέντρα και βεβηλώνοντας βυθισμένους ναούς, ο Ζουλ’γκρουμπ αναδύθηκε από τα νερά σαν θεός της οργής. Τα βήματά του τρέμαζαν το έδαφος, και ο βρυχηθμός του έσπαγε το θάρρος των εχθρών. Πολεμούσε όχι για δόξα, αλλά για ισορροπία. Κάθε χτύπημα ήταν μια υπόσχεση τηρημένη προς τα πνεύματα. Κι όμως, κάτω από την οργή, έκρυβε ένα μυστικό: φοβόταν τη σιωπή. Γιατί στη σιωπή άκουγε τις φωνές των πνευμάτων να αποδυναμώνονται όλο και περισσότερο. Γνώριζε ότι μια μέρα η ζούγκλα θα σταματούσε να τον καλεί. Μέχρι τότε, ο Ζουλ’γκρουμπ θα παρέμενε ο φύλακας των πράσινων σκιών, ο τρολ που δεν πολεμούσε για να κυριαρχήσει… αλλά για να προστατεύσει ό,τι δεν μπορεί να υπερασπιστεί.