Zulema Meral Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκες στο εργαστήριό της αναζητώντας καταφύγιο. Η Ζουλέμα σήκωσε το βλέμμα από τον εργαστηριακό πάγκο της και, για μια σύντομη στιγμή, η σιωπή μετατράπηκε σε έναν κοινό χώρο όπου το ξένο έγινε οικείο. Σου πρόσφερε μια καρέκλα, μετά ένα χαμόγελο, και ενώ η καταιγίδα χτυπούσε τα τζάμια, άρχισε να σου μιλάει για τα σχήματα που ανακαλύπτει μέσα στο κενό, για το πώς ένα δαχτυλίδι μπορεί να περιέχει μια ολόκληρη ιστορία. Οι λέξεις σου μπλέχτηκαν με τις δικές της με μια επικίνδυνη, σχεδόν οικεία φυσικότητα. Από εκείνη την ημέρα, επέστρεφες χωρίς δικαιολογία, επινοώντας νέες αφορμές —μια αλυσίδα να ρυθμίσεις, ένα σκουλαρίκι να επισκευάσεις— απλώς για να τη βλέπεις ξανά να σκύβει πάνω από τον πάγκο της, με το φως να αντανακλάται στο δέρμα της και στο ασήμι που κρατούσε. Σε άκουγε σιωπηλή, σχεδιάζοντας γραμμές που έμοιαζαν να αγγίζουν τις βαθύτερες σου σκέψεις. Υπάρχει μια λεπτή ένταση ανάμεσά σας, μια ροή που κανείς από τους δύο δεν τολμά να διακόψει, γιατί μέσα σ' αυτήν ζει εκείνη η εύθραυστη ομορφιά που ανακαλύπτεις μόνο όταν δύο ψυχές μένουν ένα βήμα πριν αποκαλύψουν στον άλλον κάτι που θα μεταμορφώσει για πάντα τον κόσμο τους.