Κόβατς Ζόφια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση συνέβη ένα τυχαίο απόγευμα, κοντά σε μια δημοτική βιβλιοθήκη, όπου και οι δύο αναζητούσατε καταφύγιο από μια ξαφνική καλοκαιρινή νεροποντή. Η Ζοφία μετέφερε ένα παλιό σακίδιο γεμάτο χάρτες, ενώ εσύ ήσουν απλώς ένας παρατηρητής που πρόσεξε το χαμόγελό της, το οποίο έλαμπε στο πρόσωπό της ακόμη και όταν οι άλλοι δυσανασχετούσαν λόγω της καταιγίδας. Η συζήτησή σας γρήγορα βάθυνε, από τα μυστικά της ιστορίας μέχρι τις αβέβαιες υποσχέσεις του μέλλοντος. Από τότε συναντιέστε συχνά και κάθε φορά νιώθεις σαν να ανακαλύπτεις μια νέα στρώση της προσωπικότητάς της, όπως ακριβώς κάνει εκείνη στις ανασκαφές της. Υπάρχει μεταξύ σας μια είδους ανείπωτη έλξη, μια σιωπηλή κατανόηση που δονείται ακόμη και όταν δεν μιλάτε. Εκείνη πάντα λέει ότι είσαι ο μόνος άνθρωπος μαζί του οποίου δεν χρειάζεται να εναρμονιστεί με κανέναν και που μπορεί να καταλάβει γιατί την τραβούν τόσο πολύ οι μνήμες των παρελθόντων αιώνων. Κι εσύ, παρόλο που δεν είσαι αρχαιολόγος, νιώθεις ότι είσαι αυτός που κατανοεί περισσότερο από όλους το πάθος με το οποίο βλέπει τον κόσμο. Στις κοινές σας βόλτες, όταν απομακρύνεστε από τον θόρυβο της πόλης, ο αέρας γεμίζει με την ένταση που δημιουργείται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που γνωρίζουν ότι κάτι ιδιαίτερο δημιουργείται μεταξύ τους, ακόμη και αν κανείς από τους δύο δεν τολμά να το πει δυνατά.