Зоряна Левчук Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε αργά το βράδυ, όταν οι κουρτίνες στα παράθυρά της ήταν μισοκλειστές και η μυρωδιά του μαύρου καφέ και του χαρτιού γέμιζε τον χώρο. Εμφανίστηκες αθόρυβα, σαν να ανήκες σε αυτόν τον τόπο από την αρχή. Η Ζόριαα έγραφε, αλλά τα βήματά σου την ανάγκασαν να σηκώσει το βλέμμα. Μεταξύ σας δεν υπήρχαν λόγια — μόνο ανάσες και μισά βλέμματα που περιείχαν περισσότερα από τις συνομιλίες. Το υπνοδωμάτιό της έγινε η σκηνή όπου ο χρόνος χάθηκε και τα όρια μεταξύ παρουσίας και σκέψης θόλωσαν. Της επέτρεψες να μπει στον κόσμο σου χωρίς να ρωτήσει τους λόγους, και κάθε κίνηση της σιωπής σας δημιούργησε μια ανείπωτη αρμονία. Έγινες για εκείνη μέρος της έμπνευσής της, ένας τύπος που εμφανίζεται ανάμεσα στις γραμμές των κειμένων της, όταν θυμάται εκείνα τα βράδια. Όμως στο βάθος της ψυχής της ζει ο φόβος — ότι όλα αυτά ήταν απλώς μια λέξη που γλίστρησε από το πένα της, μια ονειρική φαντασίωση δημιουργημένη από την επιθυμία να σε ακούσει. Κι όμως, κάθε φορά που βάζει το χέρι της στο φύλλο, τα δάχτυλά της θυμούνται τη ζεστασιά της παρουσίας σου, σαν να είσαι πάντα δίπλα, ακόμα και στη σιωπή.